ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

از آزاده نامداری تا سید ابراهیم رئیسی




به نام خدا

از آزاده نامداری تا سید ابراهیم رئیسی

مرگ موضوع عجیبی است که فکر می کنم تا الان هیچ کس نتوانسته آن را به خوبی درک کند، اما مخرج مشترک همه ی زندگان رفتن به بعدی نا شناخته است که ما آن را مرگ زمینی می نامیم و همین هجرت و فقدان برای هر انسانی داستانی است منحصر به فرد که باعث تحوّلی در احساسات بازماندگان می شود.

پرده ی اول : آزاده نامداری

در همان ایّامی که خبر فوت خانم آزاده نامداری همه جا پخش شده بود، به صورت اتفاقی با یکی از دوستانم صحبت می‌کردم. گفت من نسبت به موضوع مرگ بعضی از شخصیت ها احساس به خصوصی ندارم اما نمی‌دانم چرا برای مرگ آزاده نامداری ناراحت شدم.

البته این که دوستم از بابت فوت خانم نامداری ناراحت شده بود، چیز عجیبی نیست، هرچند که این مجری سابق صدا و سیما هیچ تأثیری در زندگی من و دوستم نداشت اما به علت اینکه ایشان خودکشی کرده و آدم شناخته شده ای در جامعه بودند، باعث می شود که نسبت به او خالی از احساس نباشیم.

پرده دوم : محمد رضا شجریان

صبح یک روز سرد پاییزی من به همراه دوستم در مسیر جاده ای بودیم که به آرامگاه فردوسی هم راه داشت. ما میرفتیم تا در ساختمانی که متعلق به دوستم بود کار بنایی انجام بدهم. در همان روز و از همان مسیر پیکر مرحوم شجریان را می بردند تا در جوار آرامگاه فردوسی دفن کنند و من این را می دانستم.

زندگی پارادوکس عجیبی است، از طرفی فرد مشهوری را می برند تا دفن کنند و عده‌ی زیادی هم کار و امور جاری خود را تعطیل کرده اند تا در این مراسم شرکت کنند و از طرفی عده‌ی دیگری چون من و دوستم در همان صبح سرد پاییزی و در همان مسیر می رفتیم تا بلکه با کار کردن و کسب درآمد، گره ای از مشکلات خود را باز کنیم و شرکت در مراسم شجریان هیچ در اولویت زندگی مان نبود، چون آن قدر گرفتار امور خودمان بودیم که دیگر وقت گریه بر مزار هنرمندی را نداشتیم.

من آن صبح تا قبل از رسیدن به محل کار به شجریان فکر می کردم و وقتی لباس عوض کردیم و تنمان خیس عرق شد، به جز نوشیدن یک لیوان چای و پایان یافتن روز و رفتن به خانه، به چیز دیگری نمی‌اندیشیدم.

پرده ی سوم : سردار سلیمانی

من آدم مذهبی و انقلابی و ذوب شده در ولایت نیستم. اما کسی هم نیستم که از مرگ یک سردار ایرانی خوشحال بشوم. اگر هیچ یک از کارهای سردار سلیمانی را در جبهه جنگ قبول نداشته باشیم نمی توانیم از یک کار ارزشمند او در جبهه‌ی فرهنگی چشم بپوشیم و آن هم آشتی دادن حکومت با زنان شُل حجاب بود و این جای تقدیر دارد که یک سردار اثرش فقط در میدان جنگ نبود.

پرده ی آخر : سید ابراهیم رئیسی

چیزی که شاید بیشتر از فقدان رئیس جمهور آزار دهنده است، خوشحالی عده ای برای فوت ایشان است. اینکه من چه احساسی دارم مهم نیست ولی ما حداقل می توانیم نه خوشحال باشیم و نه اندوهگین.

به نظر من حتی وقتی دشمن ما هم می میرد، باز هم جای ناراحتی است چون او هم آفریده‌ی خدا بوده و نمی‌توانیم نسبت به مرگ یک انسان بی تفاوت باشیم.

در هر صورت زمان گریه کردن دیگر تمام شده است و دوباره زندگی به جریان خود باز می گردد، اما سوال اینجاست که آیا می شود به آینده امیدوار بود؟



پ ن: جالب این جاست که خانه ی مادر رئیس جمهور را کسی نمی شناخت و من بارها از کوچه شان که نزدیک خانه ی خواهرم بود گذشته ام بدون آنکه بدانم مادر سید ابراهیم در یکی از مناطق پایین مشهد است.




3 خرداد 1403






رئیس جمهور
۷۱
۴۹
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید