
نمی دانم چهره ی کدام دانشمند ایرانی در مقابلم، در چرت صبحگاهی فرو رفته بود و گاهی چشم می گشود و به پیرامونش نگاه می کرد. آیا به واقع دانشمندان قرن های ابتدایی بعد از هجرت، ماشین زمان را اختراع کرده اند و ما آیندگان هیچ نمی دانیم و آنها هر زمان که دلشان بخواهد، به هر قرنی می روند و بر می گردند؟
خیلی دلم می خواست تا از او می پرسیدم که آیا شما ابوریحان هستی و یا زکریای رازی و اگر می گفت رازی، دستی بر شانه اش می زدم و می گفتم که گلی به جمالت، خدا خیرت بدهد که جماعتی را به نان و نوایی
رسانده ای و جماعت دیگری هم را به سینه ی قبرستان!
و او معترض می شد و در پاسخ می گفت : که آقا تقصیر من چیست که هر کسی که از ننه اش قهر می کند، سوار بر موتور می شود و ادعای ساقی گری می کند، آنچه که من کشف کرده ام خالص است فلذا، صدبار که بلکه هزار بار می گویم که هیچگاه به هیچ راکب موتوری که مدعی ساقی گری هست اطمینان نکرده و جهت تامین جنس اصل به فروشگاه های معتبر در کشورهای دوست و همسایه مراجعه کنند.
در همین خیالات بودم که ناگهان آن دانشمند فرزانه از جای برجهید و آماده شد برای پیاده شدن و وقتی در ایستگاه، اتوبوس را ترک کرد، افسوس خوردم که فرصت گفتگو را با یک دانشمند ایرانی از دست داده ام.

8 آذر 1402