
حال ما
با کوله باری سنگین از تجربه
خوابها را پس میزنیم
و چون جغدی در انتهای این جنگل بیانتها
خیره، به تنهایی خویش مینگریم
بس که این شب سیاه
در ظلمت تاریکی خویش
ما را به خود میخواند
پس ای شادمانی بیمنت
و ای خوشبختی سرگردان در سرنوشت شوم بشریت
کجایید؟!
۱۳ مهر ۱۴۰۵