ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

آینده پیرمرد است




این به هیچ وجه منصفانه نیست. انگار مقدر شده است که همه چیز تکرار شود آنقدر که من را تبدیل به یک روانی تمام عیار کند. شاید هم عذابی است که باید هر روز به دوش بکشم و آینده ای را ببنیم که هر لحظه نزدیک و نزدیک می شود. دلیلش را نمی دانم اما برای شما خواهم گفت تا بدانید که هر چیزی ممکن است اتفاقی نباشد.

درست راس ساعت شش و سی دقیقه صبح، وقتی در کاپشن خود مچاله شده ام و از سوز پاییزی گوش هایم یخ زده اد، پیر مردی را می بینم که با عصایش داخل مخزن زباله را می گردد تا شاید چیز بدرد بخوری را پیدا کند. آیا آینده ی خودم را می بینم؟ چه کسی می داند که سرنوشت برایم چه در آستین دارد. از کنارش به سرعت
می گذرم. شاید می ترسم که با خود واقعیم رو برو شوم. هر دو انسان هستیم و لباس هایی که بر تن داریم تنها فرق شان این است که یکی بیشتر کهنه و کثیف تر است.

به پشت سرم نگاه نمی کنم. اگر این یک خواب است لااقل یک جایی باید بیدار شوم و یا اینکه حداقل به مرحله ی بعدی وارد شوم و دنیای جدیدی را تجربه کنم. اما هر بار همان پیرمرد و همان مخزن زباله و عصایی که بین آشغال ها بالا و پایین می شود تا شاید گنجی را پیدا کند.

نه من بیدارم و می توانم سرما را روی پوست خشکی زده ی اطراف بینی ام احساس کنم. دسته های بزرگی از کلاغ ها آسمان را سیاه کرده اند و صدای شان را به وضوح می شنوم. نه این از خود واقعی هم واقعی تر است و هیچ گونه توهمی وجود ندارد.

اما کمی جلوتر کابوس بعدی شروع می شود. دوباره پیرمردی را می بینم که با چوب دستی ایستاده است. چشمانش گود افتاده اند. او هر شب تا صبح همانند بوفی بیدار می ماند. نمی دانم چگونه می تواند با آن پیکر کوچک و فرسوده اش از چند فروشگاه حاشیه خیابان محافظت کند آن هم فقط با یک چوب دست ساده!

باز هم آینده پیش روی من است. خودم را می بینم که باید تا ابد آنجا و در پیاده رو تا صبح قدم بزنم. بدون هیچ سرپناهی که من را در برابر سرما و بارش برف و باران محافظت کند. فقط یک چوب دست می تواند کمک کند تا در برابر خطر ایستادگی کنم و امیدوار باشم که روشنایی و طلوع خورشید روز بعد را خواهم دید. از کنار پیرمرد به تندی عبور می کنم و نگاهم را از آن می دزدم.

چند روز پیش وقتی از کنار یک رستوران عبور می کردم پیرمردی را دیدم که کنار درب ورودی به این امید نشسته بود که شاید کسی دلش به حال او بسوزد و یک وعده غذای گرم مهمانش کند. همان طور که یک توپ کهنه را بین دستانش نگه داشته بود و معلوم نبود که آن را از کجا پیدا کرده است، چرت می زد و از شدت خماری هر آن ممکن بود با سر به سمت زمین سقوط کند.

یک بار دیگر آینده به من تازیانه می زد. می دیدم که چشم در چشم من دوخته و بلند بلند قهقهه می زند. چهره اش به مانند جادوگری می مانند آبله گون و دندان هایی که از دهانش بیرون زده اند. او سایه به سایه مثل یک کابوش وحشتناک تعقیبم می کند.

کمی دورتر می ایستم تا ببینم بالاخره چه بر سر پیرمردی که ظاهرا معتاد است می افتد. آیا کسی دلش به حال او خواهد سوخت، آیا در آینده ی من انسانی مهربان پیدا می شود تا کمک کند یک دل سیر غذا بخورم؟

یکی بیرون می آید و می گوید صاحب رستوران نیست و پیرمرد که ناگهان چرتش پاره می شود، همان طور که آن توپ کهنه را هنوز در دست دارد، بی تفاوت آنجا را ترک می کند. انگار به این جمله ها و این رفتار های بی عاطفه عادت دارد. البته وقتی فکر می کنم می بینم آن رستوران بی گناه است، چون اگر خواسته باشد هر روز به هر گرسنه ای که گذرش به آنجا می افتد غذا بدهد، بعد از مدتی عده ای زیادی برای دریافت غذا همیشه آنجا هستند و این می تواند به ضرر رستوران باشد.

نمی خواهم بدانم پیرمرد با توپی که دردست داشت کجا می رود. حداقل او را فقط یک بار دیده ام و البته پر تعدادند پیرمردهای که هیچ خاصیتی برای جامعه ندارد. انگار دنیا آنها را مصرف کرده است. مثل میوه ای که آب آن را بگیرید و تفاله اش را دور بریزید.

دیگر جایی برای پیرمردهای به انتهای خط رسیده نیست. هر کجا که بروند آنجا باری بر دوش دیگران هستند. انگار مردم می ترسند حتی نگاهی به پیکر زجر کشیده ی آنها بیاندازند. هیچ کس دوست ندارد که آینده، این عجوزه ی بد ترکیب، چیزی که دوست ندارند را به رخ شان بکشد. اما من بهتر از هرکسی با گوشت و استخوانم حس کرده ام. می دانم گریزی نیست. فردا ساعت شش و سی دقیقه، جلوی مخزن زباله، آینده منتظر من است تا عصای آن پیرمرد را به من بدهد، چوب دست را به من بدهد، آن توپ کهنه را به من بدهد و بنشیند تا زوال روزهای پایانی عمر من را با چشمان خودش نظاره کند و با صدایی بلند قهقهه بزند.






8 آذر 1401

علی دادخواه




پیرمردآینده
۲۵
۲۱
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید