
آن سال همه چیز خوب پیش می رفت، تقریبا احساس می کردم خوشبختم و برایم مهم نبود در دنیای اطرافم چه می گذرد. زمستان بدون برف و بسیار گزنده بود تا آنجا که سرما به راحتی تا مغز استخوانت نفوذ می کرد و شعله ی هیچ آتشی نمی توانست یخ دستانت را آب کند.
اما دلگرمی عجیبی تمام وجودم را در بر گرفته بود و در خیابان های شهر با قدم هایی استوار گام بر میداشتم، انگار که فصلی دیگر در جریان بود و آنچه همه را آزار می داد برای من حسی از سرخوشی و سرمستی به ارمغان آورده بود.
این حال خوب برای این نبود که من ثروتمند ترین مرد شهر بودم برعکس مقدار ناچیزی پس انداز داشتم که فقط تنها برای تهیه بلیط اتوبوس کافی بود. لباسی که بر تن داشتم یک اورکت رنگ و رو رفته که از دوران سربازی آن را تمیز و سالم نگه داشته بودم که تن پوشی بود برای روزهای سرد زمستانی، شلواری گشاد با کفش های چرمی که سال ها از عمر آن ها گذشته بود و در نهایت یک تلفن همراه ساده که برای اینکه اجزای آن از هم جدا نشوند، با چسب نواری قطعات آن را به هم چسبانده بودم.
روزه هایی سرشار از امید و آرزوهایی بی پایان و پر از انرژی، صبح و شب معنایی نداشتند و مهم نبود کارم از چه ساعتی شروع می شود و در کجای شهر قرار بود مشغول باشم.
چیزی که این بازه از زندگی را برایم تبدیل به دوره ای طلائی کرده بود تنها حس عشق بود و نه چیز دیگر و باعث می شد زشتی های روزگار به چشم نیایند و سختی ها آسان تر در نظرم جلوه کنند.
حال تنها چیزی که از آن دوران خوب برایم باقی مانده است، همان اورکت کهنه سربازی با تلفن همرا قدیمی است که مدت ها در گوشه ای بدون استفاده رهایشان کرده ام و خبری از آن حال خوب هم نیست. انگار با رفتن عشق، تمام دنیا برایم سیاه و سفید شده است و زندگی رو به زوالی ابدی پیش می رود.
می خواهم به همان گذشته برگردم، همان روزهای ساده ولی پر از شور زندگی و امید به آینده ای روشن.
چگونه باید دوباره خورشید را به تاریکی سرنوشت خود برگردانم و طلوعی دیگری را تجربه کنم.
فردا می خواهم شبیه همان روزها لباس بپوشم، اورکت سربازی کهنه و تلفن همراه قدیمی. به خیابان هایی بروم که برایم یادآور عشقی بود که در حال حاضر آن را ندارم، می بایست خاطرات را دوباره زنده کنم بلکه شاید نور امیدی در دلم روشن شود، می خواهم زنده بمانم و زندگی را از نو شروع کنم.
فردا دوباره با همان حس قدیمی می آیم ولی آیا او هم خواهد آمد ؟
15 تیر 1400
علی دادخواه