
آدم های اسفند با هم فرق دارند، بعضی هاشان در مرز باریکی از دوگانگی به سر می برند و نمی دانند حال شان دقیقا چطور است و بعضی دیگر همچون دیوانگانی آواره، به دنبال هدفی نامعلوم سرگردانند. سال نو برای این عده معنایی ندارد یا شاید بی مفهوم باشد.
و عده ای هم هستند که تکلیف شان مشخص است، یا شادند یا غمگین، این ها را بیشتر دوست دارم، حداقل وضعیت شان مشخص است. آن کسی که دچار غم است، برایش فرقی ندارد که سال جدید بیاید یا نیاید، چیزی درونش را می خورد و پایان ندارد، باید امیدوار بود که شاید روزی این غم به پایان برسد و وقتی این اتفاق بیفتد، سال جدید از همان لحظه شروع می شود.
اما آن هایی که شاد و خرم اند، فرقی ندارد در چه فصلی باشند، زمستان یا تابستان، بهار یا پاییز، هر روزشان نوروز است و اگر دمی با آن ها هم دم شوی، گذر زمان را متوجه نخواهی شد. این افراد حتما بی دغدغه نیستند، آن ها هم مشکلات فراوانی دارند، اما یاد گرفته اند که چگونه در شرایط مختلف شاد باشند و این به معنای فقط خندیدن و پای کوبی نیست، بلکه این شادی از درون آن ها می جوشد و به بیرون جریان پیدا می کند.
اینکه انتخاب کنیم جزو کدام دسته از اسفندی ها باشیم قطعا آسان نیست، شرایط زیادی در احوال ما دخیل است، اما حداقل می شود این تمایل را در خود نشان بدهیم که می توانیم انسان های شادتری باشیم. شرایط سخت روزگار همیشه پایدار نیست و روزهای بهتری هم در انتظار ما هست.
به قول حافظ :
یوسف گم گشته بازآید به کنعان، غم مخور
کلبه احزان شود روزی گلستان، غم مخور
ای دل غمدیده، حالت بِه شود، دل بَد مکن
وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور
گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن
چتر گل در سر کشی، ای مرغ خوشخوان غم مخور
28 اسفند 1400
علی دادخواه
دو مطلبی که 28 اسفند 99 و اول فرروردین 1400 نوشتم :