
هیچ وقت نمی دانیم
آخرین لحظه کدام است
آخرین بارها
و آخرین خداحافظی ها
چون رزمنده ای که به جنگ می رود
و نمی داند آیا باز هم
می تواند
به آغوش آنکه دوستش دارد
بازگردد
چه تلخ که هیچ وقت ندانستم
و هیچ یادم نماند
که آخرین بار
کی با لبانم
گرمی گونه هایت را
احساس کرده ام
چه غم انگیز که
در جنگ بین دل و عقل
همیشه عشق بازنده بوده است
دلم می خواهد
به یاد آورم
که آخرین بار
در کدام خیابان
رفتنت را تماشا کردم
اما حیف که
دیگر خودم را هم
نمی شناسم
و وقتی به آیینه نگاه می کنم
ردپای تو را
در تمام چروک های صورتم
پیدا می کنم
و می فهمم
که تنها یک چیز
در یادم باقی مانده است
در آخرین دیدارمان
من و تو
خیلی جوان بوده ایم...
دلم بسیار تنگ است
تو گویی تمام غم دنیا را
برای من
در ارکستی
می نوازند
خیال نکن من رفته ام
در همه لحظه های تو
من چون سایه ای
به دنبالت
می آیم
ای روح من
اگر نیستم
بدان جانم
یک مرده
بیش نیست...
19 مرداد 1402
علی دادخواه