امروز صحبت از بچه بودن من شد، فهمیدیم که من مثل بچه ها هستم، زود باور میکنم ، زود اعتماد میکنم، و زود هم دلم میشکنه
در واقع رده سنی، ۳ تا ۵ سال
ستوده گفت تا تورو من بزرگ کنم پدرم درمیاد
باید یه کتاب بنویسم دربارت، وقتی هلیا را بزرگ کردم

گفتم چرا نثر؟ گفت چون شعر نیاز به دیوانگی بیشتر داره، منو تا اون مرز حرص نمیدی
همون موقع روژان گفت و من شعر باید بنویسم دربارت، چگونه هلیا را بزرگ کردم!🙄

یعنی بچه ماتم میگیره از کارام
شعر، روژان رو شاعر کردم
عیب نداره، حرص بخورید لاغر میشید🙄😂
که جلد سوم هم عارفه، چرا هلیا را بزرگ کردم
چرا؟ خودش باید بگه من چیکارم🙄😂

و اما، هر کاری یه نتیجه باید داشته باشه
عمل و عکس العمل!
جلد چهار برای خودم، من را بزرگ کردند😂

اوقات فراغت یک دانش آموز:😂
ولی جدی میخوام بشینم بنویسم
هدف چیه؟
چند سال دیگه بخونم، به خودم بخندم
انقد حااال میده😂😂😂
یعنی لذتی که تو خندیدن به خاطراتم هست تو هیچی نیست😂

پ.ن۱: از قوری به قلم قلم به قوری، تو عشق منی گوگولی مگولی💙🩵
پ.ن۲: چهارشنبه رو به تمامی دانش اموزان و معلمان تبریک میگم، دست و جیغ و هورااا