چرا آدما؟

چرا آدما دودستن

دسته اول، باهام خوبن مهربونن و عقیده دارن خیلی آدم خوبیم، نقص هایی دارم که سعی در برطرف کردنش داریم

همیشه هوامو دارن و تو غم و شادی و دیوونه بازی و خندیدن و گریه و رقص و سوگ کنارمن

دسته دوم، حتی نمی‌خوان هوایی که من نفس میکشم رو نفس بکشن، با نگاهشون منو آزار میدن، حرفایی میزنن که مقصود منم

همیشه فکر میکنن چیکار کنن صدمه ببینک، چجوری اذیتم کنن

درواقع، من، یه تعادلم بین چیزی که اونا میخوان باشم، هردو دسته...

تعادل

ولی، یه سوال

دوست نداشتنی نیستم؟ پس چرا اونا!

آدم خوبیم؟ پس چرا میخوان ناراحت بودنمو ببینن؟

اعتراف میکنم هیچکس حتی کسایی که شب تا صبح باهام یجان، کنارمن، میخوابیم، همه کارامو میبین

منو نمیشناسن

انسان خیلی شادیم، نورش بقیه رو جذب میکنه، خیلی میتابه نورش، برق میزنه، اما، همه چیز تاریخ انقضا داره، همینقدر که شادیم میتونه زیاد باشه برعکسش هم هست

یعنی اگه بهم نزدیک شدی، چون پروانه ای، جذب نور شدی، نور داره میتابه، میچرخی

میچرخی

میچرخی

همین الان

فرار کن

دوستی وابستگی میاره

و وابستگی

جدایی

همین نور، خاموش بشه چی

قبلش یه نور خیلی کوچولو بود تو تاریکی

شعله ور شد

زبانه کشید

اما هنوزم تو سرماس

تو تاریکیه مطلق یه نور بزرگ

خب خاموش بشه دیگه خبری از اکلیل پاشی نیست

پس،

پروانه نباشه

همیشه یه دیوار مرزی قرار بده، بین من و خودت

بدون که با خاموش شدن نور

هیچکس نمیتونه کاری کن

هشدار کبری یازده

هورااا

خب بریم تو نور بس است دیگر

ویییییژ

امشب تولد دوستم بود قرار بود براش نانای کنیم انقد کیف داد! بعد کیک خوردیم رپ خوندیم، دوباره نانای نای کردیم، بعد درس خوندیم تو راه نانای نای تو خونه نانای نای کلا نانای نای، نای نای نای نای😅