باید ادامش رو نوشت؟
دیگر چه اهمیتی داشت؟
متهم زنده بود
خودش باور نمیکرد
سر گیجه و قهقهه هایش دادگاه را پر کرده بود
دادگاه واقعی بود؟ یا فقط در ذهنش بود؟
تلو تلو میخورد
اما نمیمرد! جالب بود
او هم آنتی مرگ نصب داشت؟
همه چیز یک بازی روانی بود
متهم قربانی را از خود به خود نزدیک تر میدانست
اما بازهم هیچ‌کس جز خودش این را نمیدانست
مثل همیشه!
نفرینی بود که فقط خودش میدانست
مسخره بود
کاش خودش هم نمیدانست
و کاش خودش خودش نبود تا انگشت اتهام را به سمت خودبگیرد و بگوید تو مقصری
اینگونه راحت تر نبود؟
خسته بود!
قاضی خزعبلات خود را میگفت و دیگر نمیشنید
چه فایده داشت
در این دادگاه او متهم بود و بس
فقط
چرا تمام نمیشد
چرا حداقل نمیدانست چه کسی این بازی را برایش شروع کرد و تا کجا ادامه دارد
از حرف های قاضی خسته بود
او در عمرش به کسی صدمه نزده بود
چرا چشم بند را برنمیداشتند...
