

گفتا غم تو دارم
گفتم غمت به من چه!
گفتا ز صبر و بردباری
ز پیچ دشواری
نشستن را چه حاصل؟
گفتم غمت به من چه!
گفتا ز شبها بیداری
ز صبح های خماری
خریت را چه حاصل؟
گفتم غمت به من چه!
گفتا ز فقدان رهایی
ز افکار فراری
وین همه بهتان را چه حاصل؟
گفتم غمت به من چه!
گفتا ز سوی دردمندی
ز شب های مشنگی
این تبسم را چه حاصل؟
گفتم غمت به من چه!
گفتا این که منم در تو، نمیدانی!
کنون فرداست، نمیخوانی؟
این همه انکار را چه حاصل؟
گفتم غمت به من چه!
گفتا این روز نمیخواهی
شبی تنها نمیخوابی
این تناقض هارا چه حاصل؟
گفتم غمت به من چه!
گفتا چرا دهان نمیبندی
که در خود نمیخندی
این همه بحث را چه حاصل؟
گفتم غمت به من چه!
گفتا چرا نشستی
به قعر دریا آرمیدی
این محو شدن را چه حاصل؟
گفتم غمت به من چه!
گفتا چرا نکنم سکوتی
به گوش کر خاموشی
این ناشنوایی را چه حاصل؟
گفتم غمت به من چه!
گفتم تو نبودی ز آشیانه
من بودم و من
همانطور که شبها ناشیانه
سر بریدم من
همانطور که کنده
مزار دخترک رویا پرداز زمانه
گر توبودی یا من
نمیدانم
گفتی غم من داری؟
گفتم غمت به من چه!

پ.ن۱ : نمیدونم چیشد یهویی شد از کجا اومد به کجا رفت برام مهم نیست ولی نوشتمش:)
پ.ن۲ : گفتا غم تو دارم، گفتم غمت به من چه!
پ.ن۳ : چطور بود؟