
اولین خوابم برمیگرده به مرداد ۱۴۰۴ ، این خواب رو از مرداد تا دی ماه بار ها دیدم، بار ها و بارها ، به قدری که دیگه از خوابیدن اجتناب میکردم تا کمتر ببینم :
داستان اینجوری شروع میشد که یه شخصی توی خوابم بود، اول آروم بود جوری با محبت نگاه میکرد که حس اعتماد رو برام بوجود میآورد ، کنارش مینشستم و کل اتفاقات روزم رو براش تعریف میکردم، همه چی درست پیش میرفت ، تا اینکه یه جایی از وسط حرفام (نمیدونم از خاطره ی اون روزم یا هرچی کلا سادیسمش فعال میشد لعنتی🤦🏻♀️) میومد سمتم و گلومو میگرفت محکم فشار میداد جوری که نمیتونستم نفس بکشم و جایی که دیگه حس میکردم الانه که بمیرم از خواب بیدار میشدم🙃 و نفس نفس میزدم انگار که واقعا داشتم خفه میشدم ، نفسم تنگ میشد پنجره رو باز میکردم و...
یجورایی نجات دهنده ی من از دست این خواب بود که سه بار دیدم این خوابو ، از این خواب به اندازه اون خواب وحشت نمیکردم، اما بازم آزار دهنده بود :
خواب میدیدم که سربازم، اطلاعات مهمی توی خوابم داشتم و واقعا نیاز بود زنده بمونم تا به فرمانده بگم، اما داشتیم با هم رزمام برمیگشتیم که وسط راه بهمون حمله شد و به من گفتن حرکت نکن و تکون نخور تا فکر کنن مردی! تو باید زنده بمونی! اما خب همه چیز اونجایی پیچیده شد که قبر کندن برامون! و میخواستن مارو دفن کنن! همه ی دوستامو با لباسای خودشون گذاشتن توی خاک ولی برای من...یه لباس خوشگل(ولی خیلی بازززز یعنی منو بکشن هم اونجور لباسی نمیپوشم) تنم کرده بودن و منو بلند کرده بودن که ببرن، خیلی کوچولو بودم... یعنی مثلا شما جثه یه بچه ۵,۶ ساله رو تصور کن بغل مثلا یه مرد ۳۱ ساله باشه ، اینقدر تفاوت اندازه بود! لحظه ای که میخواستن منو بزارن توی خاک فرماندشون گفت :
چیکار کردین! ما تنها احترامی که به این آدما میزاریم اینه که با لباس خودشون ، لباس رزمشون دفنشون میکنیم!
توی خوابم منتظر بودم دفنمون کنن و دوباره بلند شم برم و اطلاعاتم رو برسونم(الان که فکر میکنم بعد دفن شدن امکان نبش قبر وجود نداره!)
این خوابو دو باره اول دیدم و عادی بود! بار سوم لحظه ای که منو گذاشتن توی قبر بلند شدم نشستمو گفتم: هی این منطقی نیست! من الان خوابم! شما حق ندارین توی خوابم بهم صدمه بزنید! که اونام فقط یک کلمه گفتن : تو نباید اینو بدونی!

بعد گذشت ، من این خوابو ندیدم دیگه!
توی مدرسه بودیم من با دوستام و همه ی بچه های مدرسه، از بلندگو گفتن بریم سالن اجتماعات که یه استادی قراره برای ما سخنرانی کنه، ماهم ردیف اول نشستیم تا نکات مهم رو یادداشت کنیم ، اما....اون استاد حرفای بدی میزد و شعارهای الکی میداد که من دوست نداشتم...ما دانش آموز بودیم...مارو چه به دخالت تو این امور(حرفای سیاسی میزد)
بلند شدیم و با دوستام رفتیم ته سالن نشستیم ، این بار هم یادم اومد خوابم! فورا رو به دوستم گفتم :
ریحانه! ما خوابیم!!!
اونم گفت صبر کن امتحان کنم و بعد حرفش ناپدید شد!
منم که دیدم دیگه این وضعیت موندن نداره ، بلند شدم و رفتم سمت در سالن تا برم بیرون ، اما استاد اجازه نداد! بهم گفت حرفام تموم نشده.
منم کفری شدمو گفتم : به ولای علی من خوابم حق نداری اذیتم کنی!
بعد برداشتم رو به جمعیت گفتم : همه ی شما خوابید! بیدار شید!
و بعضیا گفتن دروغ میگی بعضیا هم ناپدید شدن.
اما خودم که خواستم بیدار شم نمیتونستم و اون استاد بهم گفت تا من نخوام نمیتونی بیدار شی...کلی بدبختی کشیدم تا بیدار شدم(خیلی طولانی بود این خوابم)

پینوشت۱ : شما چجور خوابهایی میبینید؟
پینوشت۲ : تاحالا شده خواب تکراری یا سریالی ببینید؟