بسم الله الرحمان الرحیم
سلام!صدای اولین یادداشت من رو از یک انسان گرفتار در جهان کرونازده میشنوید!
این روزها بیشترین مشکلی که در زندگی باهاش درگیر هستم،تکرار هست.البته که تکرار همیشه چیز بدی نیست ولی وقتی یه کاری تبدیل به روزمره و عادت میشه،از فرم و خاصیت خودش تهی میشه.قطعا این روزمرگی و کمرنگ شدن احساسات انسانها یکی از ثمرات بیش از حد مجازی شدن زندگیهایمان است.نمیدونم این معضل تو جهان پساکرونایی هم وجود خواهد داشت یا نه ولی هر جامعهای دیر یا زود به فکر اصلاح خودش میافته،هر چند که قطعا تغییر هزینه هایی داره.
این ایام بهانه ای شد تا قدر حقیقتهای دور و بر خودمون رو بدونیم،شاید همونها هم تا چند وقت آینده مجازی شدند!
این روزها ما در مجاز زندگی میکنیم.در مجازی درس میخوانیم،در مجازی امتحان میدهیم،در مجازی آشنا میشویم،در مجازی قهر میکنیم،در مجازی کار میکنیم،در مجازی پول میگیریم،در مجازی خرید میکنیم و...اعتبار روی اعتبار است که در زندگیمان میآید و همین است که ما را از یگانه حقیقت عالم هستی دور میکند و شاید تنها راه بازگشت ما به عالم حقیقی ارتباط با همان است...