
ساعتِ پنجِ سحر بود که از خواب پریدم.
ز برای عطش از تخت برون آمدم امّا جلوی آینه مان تا که رسیدم ،
غش کردم و بیهوش شدم زان چه که دیدم ،
من صاحب یک جفت پر و بال سپیدم!
روی بامم من و آماده ی پرواز...
در آغاز ،
پر و بالم بکنم باز
با ضربه ای از بال ، جدا گشتم از این خاک
از این خاک و محل رویش کاه...
رساندم بنده خود را رو به رویِ رویِ زیبا و سفید و مهتر ماه...
همان گاه رسیدی!
خندیدی و تو گفتی:«ساعت پنج سحر بود که از خواب پریدم...»
دست تو گرفتم من و رویاست:
«شبانگاه،من،تو،ماه»
علی معلمی