دوخته ام چشم به صحرا و بیابان منِ تنها...
منِ تنها ، منِ مظلوم ، که پس از واقعه ای شوم ، شده افسرده و بی کس...
شده افسرده ترین مرد در این عالم خاکی ، فارغ از خوبی و پاکی
در دلش گفت به خود:«مرد! پس از آن واقعه ی تلخ ، تو رو از مرگ چی باکی؟»
دلم او را می خواست...
می خواست که باهم بنشینیم و بگویم به خودش به که چه زیباست!
اینجاست که رویاست و من مست ، بالا ببرم دست و فریاد کشم:«آیا کسی هست؟»
و پاسخ بدهد کوه:«کسی هست ، کسی هست»
حالا که کمی می نگرم در آن دشت ، شخصی به سرای دل من بر می گشت...
یعنی او بود؟
آری ، خودش بود...
دوخته ام چشم به صحرا و بیابان...
من به تو ، تو به من ، تنهای تنها...
علی معلمی
