
در اتاقم هستم.
دیده ام را بستم.
گویی از این دنیا،
در خیالم رستم.
و فضا پر شده است،
از بلندای سکوت.
و زمان می گذرد...
بد جهانی شده است.
حبس گشتیم انگار.
در دل زندانیم.
می کنیمش انکار.
جرم مان چیست ولی،
که در این زندانیم؟
و چه کاری کردیم،
که به تاوانش در،
خانه مان می مانیم؟
پاسخش آسان است.
ما بسی نادانیم...
به عقب می نگرم.
آب در کوزه و ما تشنه لبان می گشتیم.
در پی یافتن شاخه ای از گل بودیم؛
گرچه در یک دشتیم!
زارعی بودیم و
از کنار فرصت کاشتن بذر خوشی،
در زمین زندگی به سادگی بگذشتیم...
روز بعد از کرونا،
در کنار هم ما،
سخت در آغوش کشیم و همه را از ته دل سفت ببوسیم و سراسر همگی خوب برقصیم و بخندیم و بخوانیم و
از این حبس همین بس که بفهمیم:
در این زندگی تلخ،
فقط شاد بمانیم...
سلام.
خوبید ایشالا؟
همه مون داریم روزای سختی رو پشت سر میذاریم. روزایی که ظاهرا هر چی بیشتر ازش می گذره سخت تر و سخت تر میشه همه چیزش. تحمل کردنش. تو خونه موندنش و مهم تر از همه زندگی کردنش...
هرچند مطمئنا بالاخره این قضیه هم تموم میشه یه موقع و همه چی بر می گرده روی روال عادی ولی آیا ما هم دیگه همون آدمای قبل از قرنطینه باقی می مونیم؟؟؟
چیزی که تو این روزا خیلی بهش فکر می کنم و دارم با تمام وجودم حسش می کنم اینه که چقدر تا قبل از کرونا به خودم و اطرافیانم ظلم کردم. من خوشبختی واقعی رو درک نکرده بودم. در حالی که توش غرق بودم. امروزی که دلم برای همه به شدت تنگ شده دارم می فهمم چقدر اون موقع خوشحال بودم و نمی فهمیدم اینو. از همه چی می نالیدم در حالی که می تونستم از بودن با عزیزانم لذت ببرم. از تک تک ثانیه های عمرم. از زندگیم.
و در آخر من موندم و انتظار اولین روزی که دیگه خبری از کرونا نباشه...

پی نوشت:
۱- این نوشته مخصوص کسانیه که تو خونه شون موندن. اجر اونایی که کلا خونه رو بوسیدن گذاشتن کنار با صاحب وحشت!!!???
۲-آقا حالا بلند نشید از فردای روزی که کرونا رفت پی کارش هر کسی رو تو خیابون دیدید بغل کنید و ببوسیدش. اگه گرفتنتون من هیچ مسوولیتی رو به عهده نمی گیرم!???
منظور من از بوسیدن و این چیزا با خانواده بود.?????
دو پست قبلی:
متشکرم که لطف کردید و خوندید.?
دم تون گرم.???
مخلص شما.
علی معلمی
یاعلی.