
چند روزی ست در این عالم بیهوده و فرسوده و آلوده و شالوده به هم ریز و کفن خیز
که فانی تر از آن نیز در این عمر گرانمایه ی خود بنده ندیدم ،
به دنبال پناهی ز برای دل تاریک و سیه فام و بسی خام خودم می گردم...
در پی یافتن آن ته آرامش و آسایش این دل ، به راه افتادم...
سرگشته و حیران شدم و خسته و پرسان شدم از قرص قمر ، مهر چو زر...
از صدای وزش باد ، لا به لای برگ سرسبز چنار خانه ی مادر بزرگ...
از نوای شر شر باران و بوی دل نواز خاک در اردیبهشت...
از زمین و از زمان پرسیدم آن جایی که این قلب من آرامش در آن گیرد کجاست؟
یک صدا و مشترک گفتند بر من آن مکان:
آغوش خداست...
علی معلمی