
خشک سالی چند سالی ست ، گلوی خشک دنیا را دریدست و
امان از ما بریدست ،
تمام آرزوها مان برای زندگی دیگر به بن بستش رسیدست و
همه گویند در دل گر خدایی هست پس کو؟
دریغ از یک نشانی از خود او!
دریغ از قطره آبی!
دریغ از گندمی ، نانی ، کبابی!
برامان مانده تنها یک طنابی...
طنابی تا که جان بازیم و خود را از فلاکت ها جدا سازیم...
لیکن ما نباید این چنین خود را ببازیم و به این مرگ سخیف این گونه نازیم...
خدا هست هنوزم!
به او خورده گره هر شب و روزم...
علی معلمی