به نام خدا
در یک کلاس قدیمی، گچ و تختهسیاه سالها کنار هم کار میکردند. آنها چیزهای زیادی دیده بودند؛ از دانشآموزان زرنگ گرفته تا دانشآموزانی که گاهی شیطنت میکردند.
یک روز، قبل از شروع سال تحصیلی جدید، تختهسیاه آهی کشید و گفت: «امیدوارم امسال دانشآموزها مثل سال قبل نباشند… خیلی ما را خسته کردند.»
گچ جواب داد: «آره… پارسال بعضیها خیلی بیدقت بودند. ولی شاید امسال بهتر باشند.»
اول مهر رسید. کلاس پر از شور و هیجان شد. دانشآموزان جدید با امید وارد شدند. تختهسیاه آرام گفت: «اینها به نظر بچههای خوبی میآیند.»
گچ لبخند زد: «آره، امیدوارم همینطور بماند.»
روزها گذشت و درسها شروع شد. گچ و تختهسیاه هر روز با معلم همراه بودند و تکالیف روی تخته نوشته میشد.
یک روز، به خاطر شلوغی و بینظمی چند دانشآموز، معلم تصمیم گرفت تکالیف را روی تخته بنویسد. همان لحظه، گچ آهسته گفت: «امیدوارم آسیبی به تو نزنم…»
تختهسیاه آرام جواب داد: «اشکالی ندارد. ما برای همین اینجاییم. ما باید وظیفهمان را انجام بدهیم، حتی اگر سخت باشد.»
روز امتحان رسید. معلم گفت: «هر کس امتحانش را خوب بدهد، آزاد است؛ ولی کسانی که نتیجه خوبی نگیرند، باید بیشتر تمرین کنند.»
امتحان شروع شد. بیشتر دانشآموزان نمرههای خوبی گرفتند، اما چند نفر نتوانستند خوب عمل کنند و ناراحت شدند.
آن چند نفر از روی عصبانیت، به جای تلاش بیشتر، رفتار درستی نداشتند. اما خیلی زود فهمیدند که این کارشان اشتباه است.
گچ با ناراحتی گفت: «دیدی؟ اگر درست رفتار میکردند، هم خودشان ناراحت نمیشدند، هم ما آسیب نمیدیدیم.»
تختهسیاه جواب داد: «هر کاری نتیجهای دارد… رفتار بد هم نتیجهی خودش را دارد.»
چند روز بعد، آن دانشآموزان فهمیدند اشتباه کردهاند. از معلم عذرخواهی کردند و تصمیم گرفتند بیشتر تلاش کنند.
کلاس دوباره آرام شد و همه چیز به حالت خوب برگشت.
گچ آرام گفت: «خوشحالم که همه چیز درست شد.»
تختهسیاه لبخند زد: «آره… مهم این است که آدم از اشتباهش یاد بگیرد.»