
به نام خدا
ثانیه، دقیقه، ساعت، روز، هفته، ماه و سال، همگی در دنیای زمان کنار هم زندگی میکردند. هرکدام وظیفهای داشتند و با کمک هم، نظم دنیا را نگه میداشتند.
یک روز، بین آنها گفتوگویی شکل گرفت. «ثانیه» با هیجان گفت: «من خیلی کوچک هستم، اما بدون من هیچ چیزی شروع نمیشود!»
«دقیقه» لبخند زد و گفت: «درست است. اما من از جمع شدن توها ساخته میشوم. هر شصت ثانیه، یک دقیقه میشوم.»
«ساعت» با صدای آرامی اضافه کرد: «و من از کنار هم قرار گرفتن شما به وجود میآیم. بدون شما، من هم معنایی ندارم.»
بعد «روز» وارد گفتوگو شد و گفت: «من نتیجهی حرکت همهی شما هستم؛ وقتی زمین یک دور کامل میزند، من به دنیا میآیم.»
«هفته» گفت: «من از کنار هم قرار گرفتن روزها ساخته میشوم. هفت روز کنار هم، من را میسازند.»
«ماه» با افتخار گفت: «من کمی پیچیدهترم. گاهی بیستوهشت، گاهی سی یا سیویک روز دارم. اما من هم بخشی از نظم زمان هستم.»
در آخر، «سال» با صدای محکم گفت: «و من بزرگترین بخش این خانواده هستم. از کنار هم قرار گرفتن ماهها ساخته میشوم و زندگی انسانها را اندازهگیری میکنم.»
همه لحظهای سکوت کردند. سپس «ثانیه» گفت: «پس ما همه به هم وابستهایم!»
«ساعت» لبخند زد: «دقیقاً. اگر یکی از ما نباشد، زمان معنی خود را از دست میدهد.»
همه با هم گفتند: «ما یک خانوادهایم؛ خانوادهی زمان!»