به نام خدا
روزی روزگاری پسر بچهای بود به نام کانزر. کانزر به شدت علاقه به نقاشی داشت.او تصمیم گرفت وقتی که بزرگ شد،یک استاد نقاشی بشه و نقاشی رو به بچه ها هم آموزش بده.
خلاصه کانزر بزرگ شد و به کلاس نقاشی رفت؛دوره ی آموزشش که تموم شد،یک مغازه خرید و آثارش رو که از بچگی تا به آن روز کشیده بود،به دیوار های مغازهاش آویزان کرد.
کانزر بعد از اینکه مغازهاش را باز کرد، هر روز با عشق و ذوق به نقاشیهایش نگاه میکرد. هر کدام از آنها یک خاطره بودند؛ از نقاشیهای کودکانه تا کارهای حرفهایتر.
مغازهی او کمکم در شهر شناخته شد. مردم برای دیدن نقاشیها و خرید آثارش به آنجا میآمدند. بعضیها فقط برای لذت بردن از هنر او وارد میشدند و با لبخند بیرون میرفتند.
یک روز، یک پسر کوچک وارد مغازه شد. چشمهایش از دیدن نقاشیها برق میزد. با هیجان گفت: «آقا… من هم خیلی نقاشی دوست دارم، ولی فکر میکنم استعداد ندارم.»
کانزر لبخند زد و گفت: «استعداد فقط شروع کار است، نه همهی آن. مهمتر از استعداد، تمرین و علاقه است.»
پسرک با کنجکاوی پرسید: «شما از کجا شروع کردید؟»
کانزر به یکی از نقاشیهای قدیمیاش اشاره کرد و گفت: «از همین نقاشیهای ساده. من هم اولش حرفهای نبودم، ولی هیچوقت دست نکشیدم.»
پسرک کمی فکر کرد و گفت: «یعنی من هم میتوانم نقاش شوم؟»
کانزر جواب داد: «اگر تمرین کنی و ناامید نشوی، حتماً میتوانی.»
از آن روز، کانزر تصمیم گرفت علاوه بر فروش نقاشی، به بچهها هم آموزش بدهد. او یک بخش کوچک از مغازهاش را به کلاس آموزش نقاشی تبدیل کرد.
کمکم چند کودک دیگر هم به کلاس او آمدند. مغازهی کوچک کانزر تبدیل شد به جایی پر از رنگ، خلاقیت و لبخند.
سالها گذشت. کانزر حالا نه فقط یک نقاش معروف، بلکه یک معلم محبوب هم شده بود.
او هر وقت به گذشته نگاه میکرد، با خودش میگفت: «من فقط نقاشی نکردم… من رؤیاها را زنده کردم.»