به نام خدا
در انتهای یک کوچهی قدیمی، چراغی ایستاده بود که سالها شبهای شهر را روشن میکرد. مردم او را «چراغ آخر کوچه» صدا میزدند.
هر شب، وقتی خورشید غروب میکرد، چراغ روشن میشد و نور زرد و گرمش روی سنگفرشهای کوچه میافتاد. او از این کار لذت میبرد؛ چون میدانست رهگذران با کمک نورش راه خانه را پیدا میکنند.
اما با گذشت زمان، چراغهای جدید و درخشان در خیابانهای شهر نصب شدند. آنها نور بیشتری داشتند و ظاهرشان مدرنتر بود.
یک شب، چراغ آخر کوچه با ناراحتی به خودش گفت: «شاید دیگر به من نیازی نباشد. من قدیمی شدهام.»
بادی آرام از میان کوچه گذشت و چیزی نگفت.
چند روز بعد، کارگران آمدند و بعضی از چراغهای قدیمی شهر را جمع کردند. چراغ آخر کوچه با ترس منتظر ماند، اما کسی سراغ او نیامد.
آن شب باران شدیدی بارید. ابرهای تیره آسمان را پوشاندند و ناگهان برق بخشی از شهر قطع شد. خیابانها در تاریکی فرو رفتند.
مردم با نگرانی به خانههایشان میرفتند.
در آن میان، تنها نوری که در انتهای کوچه دیده میشد، چراغ آخر کوچه بود. او به یک منبع برق قدیمی متصل بود و هنوز روشن میشد.
پیرمردی که هر شب از آنجا عبور میکرد، با لبخند گفت: «خوشحالم که هنوز این چراغ هست.»
کمی بعد، مادری دست کودک کوچکش را گرفت و از زیر نور چراغ گذشت. کودک به بالا نگاه کرد و گفت: «مامان، این چراغ چقدر قشنگه!»
چراغ برای اولین بار بعد از مدتها احساس غرور کرد.
آن شب، دهها نفر از نور او استفاده کردند تا راهشان را پیدا کنند.
صبح روز بعد، وقتی برق شهر دوباره وصل شد، چراغ دیگر ناراحت نبود. فهمیده بود ارزش هر چیز فقط به نو بودنش نیست.
خورشید کمکم بالا آمد و نور چراغ خاموش شد.
اما پیش از آنکه خاموش شود، با خودش گفت:
«شاید من مثل گذشته پرنور نباشم؛ اما تا وقتی بتوانم راه یک نفر را روشن کنم، هنوز دلیل برای ایستادن دارم.»
و کوچه، آرامتر از همیشه، به استقبال روز جدید رفت. 🌟📖