چند تکه برای نوشتن، چند تکه برای رفتن
سلام.
خداوند دو قطعه چوب را به هر یک از دستان ما می سپارد تا سرزمین خویش را ترسیم کنیم. مدت هاست که در راهیم ولی باید چوب هایمان را پس بگیریم. سرزمین ما مستقر است پس، از خدا و خود بخواهیم که مهیای سفر شویم .قبل از این که سرزمینمان سهم ما شود راه ها سهم ما هستند ، راه ها بخشنده اند و سهم ما را به راحتی اعطا میکنند. همانطور که شادی سهم ماست غم نیز برای ما خلق شده است ولی نا امیدی بیگانه است. طریق مهربانی و سرزمین عشق سهم همه ماست.
همه چیز از چهار،چوب شروع می شود.
خود و دیگری را با چهارچوب ها بیابیم آن ها مملو از نشانه هستند.
