با دوستم به کوهنوردی رفته بودم و در مسیر با یکدیگر در مورد مسائل مختلف گفتگو میکردیم. بعد از مدتی حرفهایمان تمام شد و در سکوت و آرامش به پیمودن مسیر ادامه دادیم. هر دو از این لحظاتی که در آرامش و سکوت میگذشت، لذت میبردیم. رفیقم این آرامش را در هم شکست و گفت: اگر این سکوت و آرامش انقدر ارزشمند و لذتبخش است، پس سکوت ذهن چقدر میتواند با ارزش و لذت بخش باشد. در ابتدا که به این موضوع فکر کردم به نظرم عجیب و خندهدار آمد. مگر ذهن هم میتواند ساکت شود؟! بیشتر که فکر کردم متوجه شدم که چقدر این موضوع میتواند جالب و مهم باشد. یاد کتابی افتادم که درحال خواندن آن بودم. "ذهن ذن، ذهن آغازگر" کتابی که درمورد ذن و رسیدن به آرامش درونی صحبت میکند. با انجام دادن ذن و مراقبه میتوانیم صداهایی که در درون ما هست را ساکت کنیم و آرامش را به ذهن خود بازگردانیم.

در دنیای امروز که غرق در شلوغی و هیاهو است، دستیابی به آرامش و سکوت یکی از عناصر مهم در زندگی است. سکوت و آرامشی که آرزومند آن هستیم. همیشه به دنبال فرصتی هستیم که از سر و صدای شهر دور شویم. صداهایی که هیچ وقت خاموش نمیشوند و همیشه و همه جا حضور دارند. گویی جزئی از زندگی روزمره ما شدهاند. گاهی آنقدر این سر و صدا زیاد است که تصمیم میگیرم که از شهر خارج شویم و به دل طبیعت برویم. جایی که از صداهای ماشینی خبری نیست. جایی که حتی سر و صدای ناشی از طبیعت نهتنها آزار دهنده نیست، بلکه در رسیدن به آرامش کمک هم میکند. در این زمان است که تازه متوجه میشویم این پیشرفتهای ماشینی و صنعتی چقدر لذت بودن در آرامش را از ما گرفته است. سکوت و آرامش فقط به دنیای بیرون خلاصه نمیشود، دنیای درون ما هم به این سکوت و آرامش را نیاز دارد. نداهایی که همیشه در درون ما وجود دارند.
امروزه رسیدن به آرامش درونی به شدت سخت شده است. هر روز بر عواملی که باعث میشود ذهن ما مشغولتر شود، افزوده میشود. پیشرفت تکنولوژی و به وجود آمدن شبکههای اجتماعی خود تاثیر زیادی در از دست دادن این آرامش داشته است. این شرکتها از به روزترین دانشها برای به وجود آوردن اعتیاد استفاده میکنند. اعتیادی که دیگر بر جسم ما تاثیر ندارد و ذهن ما را هدف گرفته است. زمانی که فرصت لازم برای بدست آوردن آرامش را پیدا میکنیم، این اعتیاد باعث میشود ما به سراغشان برویم و این فرصت را از دست بدهیم. بسیار اتفاق افتاده است که زمانی که در آرامش نشسیم، ناگهان یک صدای پیام تمام آنچه را که داشتیم از ما میگیرد و ما را به سمت خود میکشاند. بعد از مدتی تازه به خود میآییم و متوجه میشویم که کلی از زمان خود را از دست دادهایم. زمانی که میتوانستیم در آرامش و سکوت از آن بهره ببریم.
شاید به این نکته توجه کردهاید که وقتی درحال رانندگی هستید و آدرسی را اشتباهی میروید، اولین کاری که انجام میدهید این است که صدای موزیک یا رادیو را کم میکنید و از دیگران میخواهید ساکت باشند. این یک نمونه عینی برای نشان دادن این است که هر تصمیمی نیاز به سکوت و آرامش دارد و بدون آن کار بسیار مشکل میشود. آلودگی صوتی و سروصدای محیط را میتوان با روشهایی دور زد و آرامش را برای خود به ارمغان آورد. مثلاً استفاده از هدفون یا خارج شدن از شهر و به دل طبیعت رفتن. اینها روشهایی هستند که میتوان با آنها به این آرامش دست پیدا کنیم. اگر این صدا و هیاهو در درون شما باشد آنگاه به کجا میتوان رفت؟! از خودمون که نمیتوانیم فرار کنیم و به جایی پناه ببریم؟! برای رسیدن به این آرامش روشهایی وجود دارد. مدیتیشن و مراقبه یکی از این روشها است که میتواند برای رسیدن به آرامش درونی کمک کند. امروزه افراد زیادی از این روش برای رسیدن به آرامش ذهن استفاده میکنند و از تاثیرات آن بسیار راضی هستند. وقتی ذهن ما به آرامش برسد آنگاه افکار ما نظم پیدا میکنند و راحتتر میتوانیم مسائل زندگی را حل کنیم.
دیشب قبل از خواب تصویر زیبایی از درونم را متصور شدم. خودم را در وسط یک اتاق تصور کردم که روی صندلی نشستهام. افکارم را به صورت شخصیتی از خودم میدیدم که با منی که در وسط نشسته بودم درحال صحبت بودند. در اطراف من افکارم قرار داشتند که در حال صحبت کردن با من بودند. صدا به صدا نمیرسید و من حتی حرفهایشان هم نمیتوانستم متوجه بشوم. روی حرف یکیشان تمرکز میکردم و چون نفر بعدی بلندتر صحبت میکرد، دیگر قادر به شنیدن ادامه صحبت آن نبودم. همهی آنها مشکلاتی داشتند که در حال بیان آن بودند و من حتی قدرت شنیدن و فهمیدن آن مشکلات را نداشتم. من قادر به حل تمام آن مشکلات و ارائه راهحل برای آنها هستم ولی مشکل اصلی این است که نمیتوانم صحبتهای آنها را متوجه شوم. چون آن اتاق مملو از صدای افکار مختلف است. برای حل این مشکل راهحلی به ذهنم رسید. اولین قدم خاموش کردن یک به یک این صداها است. سپس به حرف تکتک آنها به صورت جداگانه گوش فرا دهیم و آن را حل کنیم. مشکل اصلی ولی در ساکت کردن این صداها هست. اینکه بتوان این همه صدا را خاموش کرد نیاز به تلاش و تمرین زیاد دارد. بشر سالهاست که بر روی این موضوع کار کرده است و درحال حاضر به نتایجی رسیده که از اطمینان آن صددرصد هم مطمئن نیست، ولی توانسته کمک شایانی برای رسیدن به این سکوت انجام دهد. مدیتیشن و ذن دقیقاً کاری است که برای رسیدن به این کار انجام میشود. اینکه انسان در حالت مراقبه تلاش میکند ذهن خود را آرام کند و به افکار خود نظم دهد.

روش دیگری که به ذهنم خطور کرد این است که، میتوان با نوشتن به این افکار نظم داد. وقتی شما شروع به نوشتن میکنید گویی میکروفونی به یکی از این افکار که دوست دارید صدایش را بشنوید دادهاید. افکار دیگر همچنان درحال صحبت هستند ولی صدای آنها در مقابل فکری که میکروفن را در اختیار دارد کم است و شما به راحتی میتوانید صدای او را متوجه شوید و مشکلی که با آن دست و پنجه نرم میکند را بشنوید و برای حل آن راهحل ارائه دهید و آن را برطرف کنید. من خودم از این روش برای حل افکاری که در ذهنم قرار دارد، استفاده میکنم. بعد از انجام آن متوجه میشوم در آن صداهایی که در ذهنم وجود دارند، دیگر صدایی از این فکر وجود ندارد و توانستهام این فکر را ساکت کنم. با این کار فضا برای افکار دیگر باز میشود و راحتتر میتوانم صدای بقیه را بشنوم.