
آخر شب بود و تو شبکه اجتماعی بحث این بود که هرکس شبیه چه کتابی است. یکی از دوستان مجازیم که فقط به صورت مجازی، و آن هم بسیار ناچیز میشناسمش، به دلیل رابطه خوبی که از خودم با قهوه نشان داده بودم، این کتاب را به من تشبیه کرد. نمایشگاه کتاب مجازی درحال برگزاری بود و من در همان آخر شب سفارش این کتاب را دادم، بدون اینکه درباره آن اصلاً فکر، یا تحقیق کنم. حتی موضوع آن را هم نمیدانستم.
رمان جالبی بود و موضوع آن پشت جلدش نوشته شده است. " لکههای ته فنجان قهوه رمانی است درباره خانوادهای از طبقهی متوسط شهری با دغدغهها، نگرانیها و سردرگمیهایشان در روابط خانوادگی. عشق و اتفاق دو موضوع محوری رمان است و نویسنده میکوشد از خلال تفسیر روانکاوانهی روابط آدمها به تبیین این دو موضوع بپردازد." سبک رمان جالب است و هر چند صفحه با اسم یک شخصیت شروع میشود. در آن صفحات به رمان از نگاه او پرداخته میشود. گاهی روایت یک اتفاق از دید دو شخصیت بیان میشود. این امر برای من لذت بخش است. همیشه دوست دارم اتفاقات را از نگاههای مختلف و زاویه دید دیگران ببینم. اینکه آن چیزی که ما فکر میکنیم همیشه درست نیست ولی ما اغلب این حقیقت را نادیده میگیریم. داستان داری روابط عشقی، دوستی و شکستهای گذشته هست که باعث میشود مخاطب را جذب کند. برخوردهای غیر قابل پیشبینی در آن بسیار است و باوجود اینکه این اتفاقات در واقعیت به ندرت رخ میدهند ولی این امر باعث میشود مخاطب یک احساس ارتباطی بین اتفاقات پیدا کند. چیزی که نظر من را جلب کرد نحوه ارتباط افراد بایکدیگر است. نویسنده سعی میکند فردی را از بیرون معرفی نکند و ارتباطهای غیر معقول را جایگزین ارتباط با افراد غریبه کند. داستان به نحوی پیش میرود که سرشار از ارتباطهای سرد بین افراد است. همه خود را کوچک و تنها میبینند و این حس مانند سرما در روح شخصیتهای داستان نفوذ کرده است. داستان شبیه زندگی کردن در یک جنگل سر و خشک است. گویی هیچ قدرتی قادر به آب کردن یخها نیست و تمامی تلاشهای خورشید بیثمر است. شخصیتهای داستان محکومهایی از دنیای گذشته اند که درحال تقاص پس دادن در این دنیا هستند.
من این رمان را دیشب شروع کردم و با وجود اینکه حدود 200 صفحه بود، تا قبل از ظهر امروز به اتمام رساندم. این رمان واقعاً توانست مرا جذب کند و از خواندن آن لذت بردم.