اولین بار که این پویش رو دیدم بسیار خوشحال شدم و گفتم باید درمورد آن، یک مطلب خیلی خوب بنویسم. یک مطلب خوب میتواند مخاطب را ترغیب کند که در این پویش شرکت کند و هم میتواند بهترین تبلیغ برای این پویش باشد. با این کار علاوه بر اینکه یک درخت بخاطر مطلبم کاشته میشود، با جذب هر شرکت کننده درختی دیگر هم کاشته میشود که من در آن هم سهیم هستم. کاشت یک درخت نتیجه مستقیم شرکت در این پویش است؛ درحالی که نتایج غیرمستقیم شرکت در این پویش بسیار اهمیت بیشتری دارد و میتواند در حفظ و نگهداری محیط زیست کمک شایانی کند.
وقتی تصمیم به نوشتن کردم متوجه شدم ذهنم در برابر طبیعت خالی است. هیچ ایدهای برای نوشتن به ذهن من خطور نمیکرد. هرچه بیشتر در ذهن و فکر خود جست و جو میکردم، بیشتر متوجه این مطلب میشدم که از طبیعت دور شدهام. طبیعتی که جزئی از زندگی روزانه ما هست و بدون آن قادر به زندگی کردن نیستیم. این مطلب زمانی بیشتر نگرانم کرد که، فهمیدم این بیگانگی با وجود علاقه شدید من به کوه رفتن و در دل طبیعت بودن رخ داده است. این ارتباط شبیه ارتباط انسانهایی است که با هم زندگی میکنند ولی دنیاهاشان کیلومترها با هم فاصله دارد. ما هم با اینکه با طبیعت همزیستی داریم ولی کاملاً از آن جدا شدهایم و فراموشش کردهایم. تغییرات و اتفاقهای ناگواری که برای آن درحال رخ دادن هست را متوجه نمیشویم و حتی خواسته یا ناخواسته درحال آسیب رساندن به آن هستیم. چیزی که اهمیت دارد دوستی و ارتباط بیشتر ما با طبیعت است. این دوستی خود میتواند باعث افزایش آگاهی و همچنین مراقبت ما از آن شود. وقتی ما به اهمیت محیط زیست در زندگی و کارهای روزانه خود پی ببریم خود به خود این مراقبت و کمک کردن افزایش پیدا میکند.

در آخر اینک من قصد داشتم چندین مطلب در باب طبیعت بنویسم و با نوشتن هرکدام سهمی در کاشتن یک درخت داشته باشم. ولی این وسواس فکری باعث شد که هر سری با خود بگویم این مطلب مناسب نیست و باید برای بهتر نوشتن بیشتر صبر کنم. این باعث شد درختانی که به واسطه من قابل کاشتن بودند، کاشته نشوند. از شما میخواهم هر آنچه که به ذهنتان میآید را همین حالا بنویسید. فارغ از آنکه این مطلب زیبا هست یا نه، چون به هرحال نیت شما که کمک به طبیعت است با نوشتن یک مطلب ادا میشود.