خسته هستم. نمیدانم چه چیزی مرا خسته کرده است. شاید روزمرگی، شاید بیتحرکی، شاید به هم ریختن ساعت خواب، شاید کافئین زیاد و هزار شاید دیگر. خسته هستم. دوست دارم این فضا تغییر کند. ولی گویا این فضا قابل تغییر نیست. سرکار که بودم، انگیزهام این بود که به مرخصی میروم و تمامی این خستگیها برطرف میشود. ولی این فقط برای چند روز اول بود. دوباره تکرار و روزمرگی، جایش را به آن حال و هوای عوض شده داد. من آدم تکرار نیستم. من آدم روزمرگی و یکجا نشینی نیستم. من نمیتوان ثابت بمانم. باید حرکت کنم. باید در جریان باشم. باید همیشه چیزهای جدید داشته باشم. همیشه این مشکل را داشتهام که از یک شاخه به شاخه دیگر میپرم، ولی این بار تصمیم گرفتم که در یک شاخه بمانم. درست به نقطه خسته کننده ماجرا رسیدهام. مرزی که همیشه بین توقف و ادامه دادن است. مانند راه رفتن بر روی لبه تیغ که اگر انتخاب نکنی آسیب میبینی. ناامیدی و بدون نتیجه بودن دامن را گرفته. از طرفی جملات انگیزشی مدام در درونم غوغا میکنند. تو میتوانی. تو باید ادامه بدهی. جنگی آغاز شده است. سپاهیان رو به روی هم قرار گرفتهاند. نبردی که در همه تصمیم گیریها بعد از یک مدت اتفاق میافتد. وقتی آذوقه جوگیری و هیجان شروع کار تمام میشود و قحطی شروع میشود. باید برای ادامه جنگید. افکار منفی نسبت به گذشته قویتر و باتجربهتر شدهاند. و البته تنبلی که مانند نیروی ذخیره به کمکش میآید. اینبار اما قدرت سپاهیان یکسان است، و هردو درحال محک زدن و خسته کردن دیگری هستند. برای ادامه دادن، بعضی از یارانم را از دست دادهام ولی همچنان قدرت مقابله با توقف وجود دارد. این جنگ میتواند مدتها ادامه داشته باشد. من قصد شکست خوردن از افکار منفیم را ندارم، و حتی خیال استراحت دادن به سپاه ادامه دادنم را ندارم و میخواهم ادامه دهم. هرچند که سرعت من کاهش پیدا کرده، ولی نیروی کمکی در راه است و چشم و امید من به آنهاست.

حس من شبیه دونده دو ماراتون است، که خسته شده است. ولی به خود میگوید یک دور دیگر هم میتوانم، و ادامه میدهد؛ و این داستان ادامه دارد.