فنجان را بر میدارم و پر از قهوه میکنم. به درون قهوه نگاه میکنم و دنیایی را میبینم.

دنیایی که پر از تلخی و ناکامی است. شاید زندگی هم مانند قهوه است. قهوهای با طعم تلخ و آزار دهنده. قهوهای که با تمام تلخی آن را دوست میداریم، مثل زندگی. قهوهای که برای آنکه طعمش را متوجه نشویم، همراه با شکلات میخوریم. چرا قهوهای که تلخی آن را دوست نداریم مینوشیم؟! البته هستند کسانی که واقعاً این تلخی را دوست دارند. این روزها خوردن قهوه تبدیل به یک عادت شده است. کوچیک و بزرگ، پیر و جوان به این نوشیدنی عادت کردهاند. البته یکی از دلایل فراگیر شدن این است که آدمها با خوردن قهوه احساس به روز بودن میکنند. چیزی که نظرم را جلب کرد، مدرنیته بودن قهوه از نگاه جامعه است. درصورتی که قهوه از قدیم بوده است. قهوهخانه نمادی برای سنتی بودن آن است. شاید همین نگاه است که باعث شده، افراد به قهوه روی بیاورند. قهوهای که با وجود تلخی و دوست نداشتن، آن را وارد چرخه زندگی خود کردهاند. آدابی از این دست در زندگی ما زیاد است. آدابی که شاید علاقهای به آنها نداشته باشیم، ولی آنها را جزئی از زندگی خود میدانیم و بدون آنها قادر به ادامه دادن نیستیم. آداب و وسایلی که تمام تلاش خود را برای بدست آوردن آنها میکنیم. با وجود عدم علاقه به آنها، دوست داریم در زندگیمان وجود داشته باشند. چیزهایی که به دلیل عدم پیشینه و نیاز، فقط یک حس رضایت زودگذر ایجاد میکنند. اینها فقط خواستههایی هستند که از طریق رسانه و تبلیغات در ذهن ما جای گرفتهاند. ما برای آنکه هم رنگ جماعت شویم، ناگزیر سوار بر این موج میشویم. موجی که انتهای آن به صخره ختم میشود. صخرهای که بجای احساس رضایت، سرخوردگی را به ارمغان میآورد. فنجان قهوهام رو به پایان است و تلخی آن همچنان باقی!