تا بحال به این موضوع فکر کردهاید که حدود یک قرن بعد از مرگ ما، دیگر هیچ انسانی وجود ندارد که خاطرهای از ما در سینه داشته باشد؟! تمامی افرادی که ما را دیدهاند یا با ما ارتباط داشتهاند از دنیا رفتهاند. در آن زمان گویی ما اصلاً وجود خارجی نداشتهایم. دنیایی که ما ساختهایم و با دیگران زندگی کردهایم کلاً محو و نابود میشود. برای فراموش شدن حتی نیاز به یک قرن نیست. گاهی آدمها بعد از چند دهه از مرگشان فراموش میشوند و گویی در این دنیا نبودهاند. در آن زمان آیا ما با این دنیا ارتباط داریم؟! یا اصلاً ارتباط ما چه اهمیتی میتواند داشته باشد؟! هستند آدمهایی که بعد از مردن یک نفر خواب او را میبینند و بطور مثال میگویند نگران بچههایش بود. آیا این حرف قابل پذیرش است و این ارتباط و نگرانی تا چه زمانی ادامه دارد؟!

من همیشه فکر میکردم در اوج یک موفقیت خداحافظی کردن بهتری اتفاقی است که میتواند رخ دهد. فرض کنید شما فوتبالیستی هستید که، مقام بهترین فوتبالیست جهان را در سال گذشته کسب کردهاید. آیا از فوتبال خداحافظی کردن میتواند یک پایان مناسب بر این موفقیت باشد. به نظر من این کار بسیار درست میآمد و البته باعث باقی ماندن یک خاطره خوب در ذهن مردم میشد. واقعیت اما با آن چیزی که من تصور میکنم، متفاوت است. انسان یک حس سیری ناپذیری دارد که این موفقیتها هم نمیتواند او را ارضا کند. اگر توجه کرده باشید هیچ بازیکن یا هنرمندی در اوج خدافظی نکرده است و همیشه زمان خدافظی را به زمانی که رو به افول بوده؛ و یا حتی به زمانی موکول کرده است که در آستانه اخراج قرار گرفته است. حتی برندگان جایزه نوبل را میبینید که پس از دریافت این جایزه همچنان به فعالیت خود ادامه میدهند و تلاش میکنند موفقیتهای بیشتری بدست بیاورند. آیا زندگی بعد از موفقیت دلچسب است یا غمگین ؟!
مرگ اتفاق جالبی است. هر موضوعی که بخواهیم درمورد آن نظر بدهیم یک عدم قطعیت در آن وجود دارد. ولی در مورد مردن با قطعیت کامل میتوان گفت برای همه اتفاق خواهد افتاد. تنها تفاوتی که وجود دارد زمان و نحوهی آن است، که میتواند بسیار متفاوت از دیگری باشد. سوالی ذهن من را درگیر کرده است. آیا نحوه و زمان مردن میتواند برای ما اهمیت داشت باشد؟! وقتی بعد از ما نیستی است و ما دیگر این دنیا را حس نمیکنیم، چه اهمیتی دارد که کی و به چه طریقی رخت از این دنیا ببندیم. جملات زیادی بعد از مرگ افراد میشنویم.
عمرش را کرده بود.
پیر بود.
هنوز خیلی جوان بود
ناکام از دنیا رفت.
خدا رو شکر بچههاش ازدواج کردند.
هنوز خیلی کار داشت که باید انجام میداد.
زود مرد.
به نظر شما بهترین زمان مردن چه زمانی است؟! آیا اصلاً زمان و نحوه مردن ما (درحالی که بعد از مردن درک خود را از این دنیا از دست میدهیم و با توجه به اینکه یک قرن بعد هیچ خاطرهای از ما وجود ندارد) مهم است؟!