
سناریو یک : تکنولوژی که من نمیدانم!
ترجیح میدهم سناریوی اول را به شرایط تکنولوژی در 100 سال آینده بپردازم. اگر نگاهی به کتاب عصر ماشین های معنوی از پروفسور ری کورزویل بیاندازیم متوجه میشویم که سرعت پیشرفت تکنولوژی به شکل یک نمودار خطی با شیب مثبت نیست بلکه یک نمودار نمایی با شیب مثبت می باشد. نمودار نمایی بدین معنی است که هرچه پیش میرویم شیب نمودار نیز بیشتر شده و سرعت افزایش محور yبه نسبت محور xبیشتر میشود.
در قرن 21 ما به اندازه ای در سرعت پیشرفت علم و تکنولوژی رسیده ایم که تقریبا هر 30 دقیقه علممان دوبرابر میشود.
در سال 2020 الی 2028 انسان به قدرت هایی در علم میکرو و نانوچیپ ها میرسد که مغز انسان با کامپیوتر پیوند میخورد. نانو ربات ها جایگزین گلبول های قرمز شده و بسیار سریع تر و بهینه تر اکسیژن را به اندام های ما میرساند. تصور کنید انسان به قدرتی برسد که بتواند 8 ساعت مداوم با سرعتی معادل 20 کیلومتر در ساعت بدود و خسته نشود.
حال در این کتاب نکته ای عنوان میشود که من را نیز به تامل فرو برد و باعث شد این سناریو با عنوان تکنولوژی ای که من نمیدانم شکل بگیرد. با افزایش سرعت رشد تکنولوژی در بازهی سالهای 2040 تا 2050 ما به حدی از پیشرفت میرسیم که دیگر حتی در فیلم های تخیلی و ذهن الانمان نیز نمیگنجد و دلیلش چیزی نیست جز انقلابی در تکنولوژی که نمیدانیم چیست اما میدانیم در همان سال ها اتفاق میافتد و عصری تحت عنوان عصر ماشین های معنوی پدید میآید. امیدوارم بتوانم این انقلاب را ببینم...

سناریو دو : انزوایی به وسعت هفت میلیارد نفر یا بیشتر!
ابتدا لازم است بگویم نمیدانم در سال 2100، 7 میلیارد نفریم یا کمتر یا بیشتر... این خودش بحثی است مفصل.
با نگاهی به مسیر و روند تعاملات انسانی و اجتماعی چیزی که مشخص است این است که هر دقیقه یک راه ارتباطی جدید و آسان تر برای انسان ها پدید می آید. اگر از عصر پیشا تلفن شروع کنیم میبینیم که چطور این روند سرعت گرفته و هر روز سرعتش بیشتر میشود. همین چند ساعت پیش و در مراسم unpacked galaxy سامسونگ در گوشی هوشمند جدیدش امکانی را معرفی کرد که افراد میتوانند با دوستانشان به صورت real timeفیلم ببیند و همزمان چهره و ری اکشن هم را نیز مشاهده کنند. موضوع متاورس و واقعیت مجازی را نیز باید به این تکنولوژی ها اضافه کنیم.
حدس میزنم در چند سال آینده با زدن دکمه ای میتوانیم کنار دوستانمان باشیم. اما نکته ای را فراموش کرده ایم. هرچه این ارتباطات ساده تر و آسان تر میشوند، سطحی تر و بیاهمیت تر نیز میشوند. یک مثال ساده دیدار دوستانمان است. شاید 15 سال پیش دیدار یک دوست نیازمند برنامه ریزی، صرف وقت بسیار و هزینه بود و امروزه با سادگی و در چند دقیقه ارتباطی تصویری برقرار میشود اما اگر به این ارتباط از منظر احساس، ادراک و عمق شعور نگاه کنیم میبینیم که آن دیدار پر هزینه دستاوردی به مراتب با ارزش تر برایمان داشت. به همین شکل انسان ها این روزها گرچه بیشتر از هر دورهی زمانی دیگری اجتماعی و در میان دوستانشان هستند اما دقیقا از هر دورهی زمانی دیگری بیشتر منزوی، افسرده و ناراحت میباشند. با همین روند در سال 2100 میشود حدس زد که جامعهی انسانی به انزوایی به وسعت تمام افرادش تبدیل میشود. انسان هایی که هم را میبینند، دورهم جمع میشوند، بیشتر از همیشه اجتماعی هستند اما تنهاترین، سطحی ترین و غم انگیز ترین دورهی انسانیت را نیز رقم میزنند. انسانهایی که میبینند اما نگاه نمیکنند. لمس میکنند اما حس نمیکنند، می فهمند اما درک نمیکنند... .
انزوایی به وسعت تمام انسان ها!