
غول بود! نه اينكه لات و لوت و يا حتى خشن باشد، نه! اما وقتى كله كچلش، بل بلِ گوشهايش را بزرگتر نشان ميداد و اين با لبخندى كه دندانهاى پايه بلندش را نمايان ميكرد همراه ميشد، ناخودآگاه ميترسيدى.
پاها و دستهایش اسطوقسی داشت که نه از خوراکش که به گفتهی ننهاصغر ارثِ پدریاش بود که غیر از آن هیچ نداشت و به چیز دیگری امید نداشت.
به همه اينها اضافه كنيد، پوست زبر و آفتاب سوخته اى كه سوختگى اش با وجود انبوه ريشها، آشكار بود و وقتى مدام صورتش را با انگشتهاى بزرگ و پينه بستهاش ميخاراند، بيننده شک میکرد که شاید تیک عصبی دارد. آدم احساس ميكرد كه تكليفش را با او نميداند و از این جهت احساس بیاطمینانی و دوری از او میکرد.

با اين همه تكليفش براى خودش، مادرش «ننه اصغر» و دخترش ليلا روشن بود. لیلا اسم زنش هم بود. غول اسمِ زنان زیادی را نمیدانست و اسم دخترش را هم لیلا گذاشته بود. زنش چند سالی میشد که مرده بود. قالیبافیهای هممیشگی در کودکی، ریهاش را گرفت و ریهاش نفسش را.
غول ١٢ ساعت در روز در كوره پزخانهها كار ميكرد تا اجاره خانهى كوچك در ورامین و خرجى ننه اصغر و ليلا را بدهد. ناسوری نفسش خسخسی داشت که لیلای زنده را به یاد لیلای مرده میانداخت.

امروز اما خوشحال تر از هر وقت بود، چشمانش برق ميزد. ميخواست براى ليلا كفشى بخرد تا دخترش از شر دو رفيق قديمى آش و لاشاش خلاص شود. غول زشت، تكليفش با خودش مشخص بود، وقتى ما او را نميديديم يا با نفرت به او نگاه ميكرديم، با دستانى خسته و چشمانى كه برق ميزد، ميدانست كه خورشيد هر روز طلوع ميكند و ٢ نفر هستند كه دوستش دارند.