ویرگول
ورودثبت نام
علی حیدری
علی حیدریایده‌پرداز، روانشناس، نويسنده و استراتژيست كسب وكار. من در زمینه‌های روانشناسی، سرمایه‌گذاری، کسب‌وکار، بازاریابی، نویسندگی و محتوا می‌نویسم. سایتم: aliheidary.ir
علی حیدری
علی حیدری
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

فوتبال زنی زیباست که پرده‌های تزویر را بر می‌کشد!


انگلیسی‌هایی که که در خاک خودشان به اولین فینال یورو و بعد از قریب به ۶۰ سال (۱۹۶۶) به دومین فینال معتبر جهانی در فوتبال رسیده بودند، با خراب کردن ۳ پنالتی پایانی که توسط بازیکنانی رنگین‌پوست از دست رفت بازی را باختند و قهرمانی را در یک قدمی از دست دادند. اما همه اینها در مقابل آنچه این فینال از عیار فرهنگی انگلیسی‌های جهان‌اولی برملا کرد، ناچیز به نظر می‌رسد!

تنها چند روز پیش از شروع مسابقه و در حالی که بلیط این مسابقه در بازار سیاه به مبلغ ۶ هزار یورو رسیده بود، نشانه‌های این «از خود بی‌خودشدگی» آشکار شده بود. چندین ساعت قبل از شروع مسابقه بسیاری از اوباش انگلیسی از لانه‌هایشان بیرون آمدند، سیاه‌مست کردند و به اموال عمومی آسیب رساندند. حرکاتی که انگلیسی‌های مدعی تمدن از هموطنان سفیدپوستشان بعید می‌دانستند.

نهایتا دقایقی پیش از شروع بازی، چند ده هزار مست لایعقل به سمت ورزشگاه ومبلی رفتند و به امید قهرمانی بیرون از ورزشگاه لبریز از جمعیت تجمع کردند. آن‌ها شاید نمی‌دانستند که فوتبال زن عشوه‌گری است که تا لب جوی می‌برد و تشنه برمی‌گرداند! یا شاید هم می‌دانستند، اما الکل اجازه نمی‌داد که باور کنند!

سرانجام انگلیسی‌هایی که کارگردانشان سعی می‌کرد با نشان دادن چندباره دیوید بکهام در کنار تام کروز، او را به عنوان نماد کشور خود معرفی کنند، باختند. هم‌ بازی را باختند، هم فرهنگ و اخلاق و معیارهای رفتار در یک کشور توسعه‌یافته را!

انگلیسی‌هایی که شمایل اصلی‌شان نه در خوش‌تیپی و نه در لبخندهای اشرافی و باوقار دیوید بکهام، بلکه در رنگ پوستِ شیربرنجی و ککِ‌مَکی و شکم‌های یِله شده از فرط مصرف زیاد الکل، متجلی می‌شد، بعد از خراب شدن آخرین پنالتی توسط ساکای جوان و سیاه‌پوست، بارانی از فحش، قدرنشناسی، نژادپرستی و بی‌فرهنگی را آوار بازیکنان رنگین‌پوستِ تیم، سرمربی سخت‌کوش و مهمانان ایتالیایی‌شان کردند! همه چیز را به هم ریختند و در آشوبی از هرج و مرج، ایتالیایی‌ها را کتک زدند و تویِ دل هر سیاه‌پوستِ ساکن انگلیسی را خالی کردند!

این رفتار من را یاد واعظان مذهبی می‌اندازد که خوش‌گذرانی و عشرت را منع می‌کنند و بعد کوسِ رسوایی‌شان بر بام‌ها نواخته می‌شود! بله! فوتبال شاید زنی فریبنده و عشوه‌گر است که مدعیان را رسوا می‌کند. فوتبال آشِ نخورده و دهن سوخته است. افشاگری است که به ما این شعر خواجه شیراز را یادآوری می‌کند:

واعظان کین جلوه در محراب و منبر می‌کنند چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند

فوتبالانگلیسفرهنگروانشناسی اجتماعیجامعه شناسی
۲۰
۴
علی حیدری
علی حیدری
ایده‌پرداز، روانشناس، نويسنده و استراتژيست كسب وكار. من در زمینه‌های روانشناسی، سرمایه‌گذاری، کسب‌وکار، بازاریابی، نویسندگی و محتوا می‌نویسم. سایتم: aliheidary.ir
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید