
هنوز چراغ قرمز بود كه راننده گرسنهی پرادو، دنده را از يك به دو برد و از خيابان گذر كرد تا زودتر به جگرکی معروف بالاى شهر برسد. رد دستبند طلايش را كه ميگرفتى به مچ و ساعد قطورش ميرسيدى كه نشان ميداد تمرينها و هزينه زيادى برای ستبریاش شده است.
مطابق انتظار، جاى پارك وجود نداشت. پس ٢٠٠ متر بالاتر از رستوران جاى پارك پيدا كرد تا بقيه را پياده گز كند. سوييچ را دور انگشتش ميچرخاند و به سمت رستوران ميرفت كه در همين حال دخترى جوان را ديد. معلوم نبود رنگ مهتابى ماه، چهره اش را روشن كرده بود يا طبيعت پوستش بود. شايد هم بيمار بود؟

انگار كه خون از جارى شدن در پيكرش خست به خرج ميداد. دخترك كه متوجهِ نگاهِ مرد شده بود، پا جنباند و ٥٠ متر جلوتر از او به رستوران رسيد، ريتم گامهايش نشان ميداد كه قصد توقف ندارد، ولى ناگهان ايستاد.
نذارى و كم خونى، خون را ميكشيد. دخترك جلوى در ويترين رستوران كه مملو از سيخ هاى جگر بود، ميخ و مسخ شده بود. مرد حالا رسيده بود و هر ٢ نزديك به هم. نور ماه با یک زاویه بر آنها میتابید.

مرد، گرسنه، به جگرها نگاهى كرد و دوباره به سمت دخترك چشم چرخاند و اين تكرار شد. ناگهان نفهميد چطور شد كه گفت: «اگه تو مهمونم كنى، منم مهمونت ميكنم! بلاخره هر كى يه كارى از دستش برمياد!»
دختر شنيده و نشنيده برآشفت و با بغضى ناگهانى كه صدايش را خشدار كرده بود گفت: «خفه شو عوضی» و عزم رفتن كرد. پسر كه جا خورده بود، سعى كرد خونسردى خود را حفظ كند و گفت:« وحشى! چته؟ عجب سگي هستیا! عادت ماهانه اى؟» دختر گفت: « آره من عادت ماهانه دارم و تو عادت ضعيف كشى!»