
حمیدرضا صدر درگذشت، در همین ویرگول هم صفحهای داشت، آنطور زیست که دوست داشت و معنای زندگی را درک کرده بود.
سبز قبایی نازکدل و نجیب بود، طبع به شدت آرامی داشت. سادگی زندگی او عطر و طعمی دلپذیر را برای کسانی ایجاد میکرد که اگرچه افتخار آشنایی شخصی با او را نداشتند، اما او را از جراید، کتابها، برنامههای تلویزیونی و این اواخر در صفحهی اینستاگرامش دنبال میکردند. با همان عشقی که از سینما حرف میزد، از فوتبال حرف میزد و این شیرینی حتی در صحبت کردن او از طعم نان سنگگ هم هویدا بود. چون از ته دلش حرف میزد، سخنانش بر دل مینشست. اهل خاطره بود و خاطرِ زندگی را میخواست، زندگی را دوست داشت و دوستش داشتند، چون همانی بود که نشان میداد. اهل دورویی، بخل، کینه و ریاکاری نبود و خواستههایش از زندگی مجالی به این پلیدیها نمیداد.
*حمیدرضا صدر! تو از سرطان در آمریکا خواهی مرد، اما یاد و خاطرهات همیشه با ما باقی است.
(اشاره به کتابی از او درباره محمدرضا پهلوی با عنوان: تو در قاهره خواهی مرد)
https://virgool.io/@sadr