
اگر از کاربران وفادار به ویرگول باشید احتمالا اطلاع دارید که این شبکهی اجتماعی با مشارکت سامسونگ کمپینی به نام روایتگرباش را رقم زده است. قرار بر این بوده که کاربران مطالبی در رابطه با ابزارهای دیجیتال خود در ایام کرونا بنویسند و نفرات برتر هم جایزه دریافت کنند. جایزهی اول این مسابقه یک گوشی نفیس و ردهبالای سامسونگ است و باید اضافه کنم که خود من هم در پویش شرکت کردهام: موبایلها، اشکها، لبخندها، حسرتها
اما همه اینها که گفتم چه ربطی به تیتر این نوشته «برای آرزوهایت بجنگ اما نه اینطوری لطفا!» دارد؟

خب من آدم کنجکاوی هستم که از دل جزئیات، علتهای اصلی را جستجو میکنم. آنچه در مورد این کمپین به چشمم آمده این است که بدون تعارف خیلیها دوست دارند جایزهی اول را برنده شوند. اما آخر اینطوری؟ چه خیال کردهاند؟ پستهایی را دیدهام که صرفا یک هشتگ «روایتگرباش» بوده است یا حداکثر چنین جملههایی: «من گوشی موبایل سامسونگم را دوست میدارم! وای! خیلی خوب است. برای شرکت در پویش روایتگر باش. پایان!»
اما پویش سامسونگ و نحوهی برخورد راحتطلبانه و بسیار خوشخیالانه (واقعا چطور فکر کردهاند که با چنین پستهایی شانس برنده شدن دارند؟!) با آن از طرف برخى از کاربران، برای من بهانه است و نه اصلِ موضوع.
از این جهت که این افراد احتمالا با تمامی موضوعات زندگی شان اینگونه سادهدلانه، بیانگیزه و پرُعافیت برخورد میکنند. همینطور که چنین پستی نوشتهاند، درس میخوانند، همینطور دانشگاه میروند، همینطور ازدواج میکنند، همینطور دنبال کار میروند و گفتن ندارد که مانند شرکت در پویش سامسونگ، متاسفانه همینطور در همه آنها شکست میخورند.
چون آرزوها داشتهاند ولی حالوحوصله نداشتهاند! برای آرزوها و اهدافشان نجنگیدهاند و در رقابتها شکست خوردهاند و دستِ آخر در یک واکنشِ پیشِ پاافتاده روانی تقصیر را گردن خانواده، حکومت، پولدارها، جامعه، دانشگاه، شرکتها و هر فرد یا موجودیتی غیر از خودشان انداختهاند.
هیچ اشکالی ندارد که آدم موبایل گران یا ماشین مدلبالا «آرزویش» باشد و حتی هیچ اشکالی ندارد که آدم از طریق شرکت در یک مسابقه به این آرزوهایش برسد. اما با زندگى شوخى نكنيد تا زندگى با شما شوخى نكند!
برای رسیدن به آرزوها و اهداف یا پیروز شدن در هر مسابقهای تلاش و کوشش و انگیزه و جنگندگی لازم است. پس برای آرزوهایت بجنگ اما نه اینطوری، لطفا!