
ما چقدر محدود هستيم در زندگى و چقدر اختيار داريم؟ مجبوريم يا مختار؟ چه متغيرهايى باعث اين مجبور بودن يا اختيار داشتن ميشود؟
اگر به روانشناسها و خصوصا ويليام گلاسر باشد: «ما انتخاب ميكنيم، پس اختيار زندگيمون دست خودمونه»
گلاسر تو تئورى انتخاب خودش اعتقاد دارد كه آدم هر چه از خوب و بد زندگى به سرش ميآید تحت تاثير انتخابهاى آگاهانه يا ناآگاهنش هست. در واقع به همون میزان که اختیار داریم، تکلیف و مسئولیت هم داریم.
گلاسر مهمترين متغير تو سرنوشت آدمها را روابطشان و اثر مثبت و منفى اين روابط روى زندگى فرد میداند و اعتقاد دارد كه: «خب ما خودمون انتخاب ميكنيم با چه كسانى رابطه داشته باشيم مگه نه؟!»

همهی رفتارهای ما از جنس انتخاب هستند. این انتخاب صرفا به ساختن و مدیریت رابطهها و تصمیمهای روزمره و آگاهانه مربوط نیست.
حتی افسرده بودن ما یک رفتار انتخابیست. در واقع تمام رفتارهای انفعالی ما خودش یک انتخاب است؛ بیتصمیمی خودش یک انتخاب است ولی ما برای توجیه خود اسمهای دیگری روی آن میگذاریم یا مدعی میشویم که هیچ چاره و انتخابی نداریم.
ما انسانها معمولا سهم انتخابهای خود را ناچیز میشماریم. در حالی که مهمترین مولفه در سرنوشت ما روابط فردی و اجتماعی ماست که با انتخاب خود ما شکل میگیرد. صرفِ وقت، آدمها، کتابها، فیلمها، ایدئولوژیها و دوقطبیهایی مانند خوشبینی و بدبینی، همه و همه ما را ناگزیر و محکوم به انتخاب میکنند.