خدای حسین (ع)!
تو مرا میبینی.
یا ربّ الحسین!
من، برخلاف وعدهام، برخلاف حرف و قولم،
و حتی برخلاف همان کاری که گفتم «حتماً انجامش میدهم» عمل کردم.
یکباره همه چیز را فراموش کردم:
خودم را، چرایی وجودم را، چرایی آمدنم به دنیا را...
سرگردان شدم.
حیران ماندهام.
اما تو را قسم به حسینت (ع):
تا نامش را میشنوم، تا حدیثی از او به گوشم میرسد،
به خود میآیم.
برای فرار از دلمشغولیام،
به حسینت پناه میبرم.
به او فکر میکنم، برایش اشک میریزم.
شاید همین اشک، مرهمی باشد بر دل خستهام.
که تا حسین را صدا میزنم، جان میگیرم..