به تاریخ ۰۴/۰۷/۳۰ ، ساعت یازده شب:
امروز خواستم از شلوغی ها و هیاهوی بیرون فرار کنم و کمی به خودم مجال زندگی بدهم
به سرم زد قهوهای درست کنم، سیگاری روشن کنم و آلبوم ها را ورق بزنم
پس قهوه را دم کردم
به عکس های کودکی ام رسیدم سیگارم را روشن کردم و عمیق به تماشا نشستم
میدانی، روزهای غریبی بود
تمام دنیایم سهچرخه ای بود و ساختن خانه های کوچک گلی در باغچه روبروی خانهمان
روزهایی هم مادربزرگ دستم را میگرفت و به خانه رفیق گرمابه و گلستان خودش آقباجی میبرد و او مرا به دانوی گرمی دعوت میکرد، طوری به زبانم مزه میکرد که انگار بهترین طعم دنیا همین است، آن موقع از طعم لبان تو خبر نداشتم، بگذریم
به عکس دیگری رسیدم
یادم است روزی به اصرار کنار مادر نشستم و با کمک او آرزوهایم را نقاشی کردم
عکس آن نقاشی مرا اندازه دود سه سیگار معطل خودش کرد
به راستی دنیای کودکی چقدر ساده است
آنقدر ساده و دست یافتنی که انگار اگر آدم دستش را دراز کند ماه را هم از آسمان میتواند بگیرد
میدانی آدمها عادت دارند با خودشان در آینده صحبت میکنند و آرزو میبافند و برای روزهایی که معلوم نیست جان بگیرند یا نه نقشه میکشند
اما من همیشه و امروز هم با گذشته خودم حرف زدم
به خودم در آن عکس در آن دنیای کودکانه گفتم اشتباه کردی آرزوی بزرگ شدن داشتی، من حالم از دنیای آدم بزرگها به هم میخورد
همه چیزش دروغ است، آدم هایش، احساساتشان، دوستت دارم هایشان
و احساس کردم کودکی درون قلبم شروع به گریستن کرد
ورق زدم
به روزهای نوجوانی رسیدم
ای آدمیزاد احمق ..
به خوبی یادم هست چطور قصد فتح کردن دنیا و آرزوهایم را داشتم
و چطور مغرورانه قدم میزدم گویی هیچ چیز زانوهایم را به لرزه در نمیآورد
آن روزها هم از نبودن تو خبر نداشتم ..
چقدر آن موقع همه چیز در سادگی فرو رفته بود
چیزی هم از روزگار و سرنوشت نمیدانستم
در دروغ زندگی کردن هم عالم خودش را دارد، شاید با واقعیت ها غریبه بودم اما آن موقع زندگی قابل تحمل تر بود
اگر آدم بخواهد با حقیقت زندگی کند و کنار آن نفس بکشد گمان نکنم روزهای زیادی دوام بیاورد
جان دلم؛ مطمئنم تو هم تا حالا این را فهمیده ای که هیچ چیز در این دنیا بوی زندگی نمیدهد
دنیایی که آدم بزرگها ساختهاند
راستش را بخواهی حالم از آدمها به هم میخورد
کوچک و بزرگ
دور و نزدیک
غریبه و آشنا
همه راه نفسم را قطع میکنند. گویی روحم سالهاست در پاییز گیر کرده و میل به ادامه دادن این دنیا را ندارد
راستی چرا بهار نمیآید ؟
اگر روزی بوی شکوفه های بهاری به مشامت رسید، اگر بیدار شدی و درختان را در حال رقص با آواز پرندگان دیدی و من نبودم،
به بهار سلام مرا هم برسان و به او بگو بسیار چشم انتظارش بودم
بسیار به او احتیاج داشتم
زمانی که بادهای پاییزی تک تک برگهای امیدم را فرو میریخت و من نگاهم به آسمان خشک شد
بگو که تا آخرین نفس هایم چشم به راهش ماندم ..
نمیدانی چقدر امروز دلم برای خودم سوخت
چقدر از خودم از دنیا و از تو گلایه داشتم و امروز همهاش یادآوری شد
من، میدانی من
شقیقه هایم سفید شد بی آنکه بفهمم نور چیست
بی آنکه غروب خورشید را بفهمم
نتوانستم به نفس کشیدن، به دیدن، به آسمان شب و ستاره ها فکر کنم و یا از آنها لذت ببرم
همهاش تکرار مکررات بود برایم.
و حالا که پیشانی ام را چند خط نامفهوم نقاشی کرده، دیگر برای زندگی کردن خیلی دیر شده است
چیز زیادی از این زندگی نفهمیدم جز اینکه
جهان فنجانی است و زندگی ما قهوه
داغ بخوری یا سرد تلخ، تلخ است
حالا یا میتوانی از طعم آن لذت ببری
یا تا آخرین قطره از تلخیاش صورتت را جمع کنی
در هر صورت طعم قهوه تغییری نخواهد کرد
هرچند برای فهمیدن همین چند کلمه هم هزار بار مردم و زنده شدم
باد سردی بر جانم وزید قهوه را نوشیدم
پرده ها را کشیدم و سیگار دیگری آتش زدم
و دوباره آلبوم را به تماشا نشستم
تا به عکس های تو رسیدم ..
ناگهان رنگ همهچیز عوض شد حتی دود سیگارم هم شکل دیگری گرفت
قلبم برای لحظهای ایستاد و بال درآورد
و به سوی تو پرواز کرد
و من دوباره مردم ..
چشمانت حتی از پشت عکس هم زنده است و رعشه به جان بیرمقم میاندازد
از دور که میآمدی فکر میکردم مثل بقیه آدمها هستی، گذرا
از آنها که آخرشب آدم یادش هم نمیآید
اما نه ..
از پس آن شب دیگر هربار که چشمانم را باز کردم تو بودی
انگار تمام دنیا و آدم هایش برای یک چیز خلق شده بودند
یادآوری تو به من
مثل نسیم بهاری بودی
مثل رنگ و بوی میوه های تابستانی
مثل شکوفههای درخت در بهار
و برایم همه چیز شدی ..
یادم هست روزی به تو گفتم صدایت و آواز خواندنت مثل لالایی های مادربزرگم مرا به آن سوی آسمان میبرد
آنجا که نه غم معنا دارد نه احوالات دنیا
آنجا که آدم به پرواز میرسد و بال های خفتیده انسان به رقص میآید
تو مرا به پرواز میرسانی، به اوج ..
لبخندی زدی و سرم را به آغوش گرفتی
آنجا از خودم پرسیدم چرا بعضیها میگویند عشق کافی نیست؟
مگر انسان برای امیدوار ماندن چه میخواهد جز دو دست که هنگام ترک خوردن او را نگه دارد تا تکه تکه نشود ؟
فکر میکردم تو میمانی پس بی پروا بال زدم و بالا رفتم
اما نه،
دستی بال هایم را چید و مرا گوشه قفس انداخت، دستی که عجیب آشنا میآمد
نتوانستم جلویش را بگیرم چون رنگ انگشتان تو را داشت، پس با عشق گذاشتم کارش را ادامه دهد و دردش را به جان خریدم
بغض گلویم را فشرد ..
من برای این زندگی هرگز رقیب خوبی نبودم و او هم ناجوانمردانه تاخت ..
حالا که فکر میکنم تمام روزهایم را دویدم اما نفهمیدم به دنبال چه
دوان دوان به دنبال آدمهای دیگر رفتم چون از تنهایی میترسیدم
غافل از اینکه حتی آنها هم نمیدانستند پی چه چیز میروند
حماقتی دستهجمعی بود، همه در پی نادانی میدویدیم.
تا ناگه تو را دیدم ..
چشمانت به دلم جرعت بخشید
زانوهایم دیگر مرا همراهی نمیکردند
ایستادم تا تو را ببینم به خیال اینکه تو هم میمانی و این قرار همراهی ادامه دار خواهد بود
ولی تو رفتی ..
همه رفته بودند من ماندم و من.
ادامه دادن راه زندگی را هم از یاد برده بودم
پس گوشهای از این جهان که حالا خالی بود نشستم و به جای خالی تو خیره شدم و فهمیدم اینجا کسی منتظر دیگری نمیماند
سیگار دیگری روشن کردم
پرده را کنار زده پنجره را باز کردم
نور مهتاب تابیدن گرفت، بادی وزید.
دیگر جانی برای ادامه دادن گذشته نداشتم آلبوم را بستم و کناری پرت کردم
شال گردنی که بافته بودی را به گردن انداختم، پالتوی قهوهای رنگی را تنم کردم و از خانه بیرون زدم
ریههایم از سیگار کشیدن خسته شده اما امشب نبودن تو جور دیگری آزارم میدهد، میخواهم با سیگار کشیدن رنج خود را تکمیل کنم
قدم زدم ..
نور ماه مرا یاد آن شب میاندازد
یاد شعری افتادم
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم ..
تمام تلاش هایم برای بی اهمیتی بی فایده بود، امروز دقیقا سه سال گذشته از اولین دیدارمان
باران گرفت
و تو نمیدانی امشب بی تو
به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ..دم ..