ما این روزها همه در مرز فروپاشی هستیم عزیزم
از خودم اگر بخواهم بگویم، حتی صدای گاری آن پیرمرد در بازار هم بغض به گلویم میآورد
صدای آواز پرندگان هم برایم غمانگیز است
تمام لحظه های روز و شب قلبم به دنبال بهانهای برای گریستن است و مغزم به دنبال بقا میدود
روز که میشود صورتم را با آب سرد میشورم موهایم را شانه میکنم، پیراهن اتو کردهام را میپوشم و کفش های واکسزده را به پا میکنم انگار که هیچ اتفاق ناراحت کنندهای در شعاع های زندگیام نیست
به محل کارم میروم و با آدمها معاشرت میکنم میگویم میخندم و گاه چنان قهقه میزنم انگار شادترین آدم روی کره زمین هستم
عصرها قدم میزنم به سمت خانه و نیازهای روزمره را خرید میکنم و دقیقا همه چیز از همینجا شروع میشود
سیگار اول را روشن میکنم
آدمها را میبینم که گوشهای از مغازه ایستادهاند و در حال چرتکه انداختن هستند تا چه چیز را به چه مقدار بخرند که نه شرمنده خانواده باشند نه شرمنده حساب بانکیشان!
به کیسه های در دستم که نگاه میکنم ناخواسته از خودم بدم میآید، انگار که من مقصر باشم
گاها کیسه ها را در مغازه رها میکنم و به راه ادامه میدهم
این روزها دیگر قدم زدن هم حالم را فقط بدتر میکند
چشمهای آدمها غصه دار و اندوهگین هست ..
نمیدانم شاید مشکل منم که بیش از اندازه میفهمم ولی من اندوه را
ناامیدی و غصه را
تکههای شکسته وجودشان را احساس میکنم و انگار که از بندهای انسانیت اندوه آنها به جانم مینشیند
همهمان دچار اندوه دسته جمعیای شدیم و به طناب پوسیدهای برای زنده ماندن چنگ میزنیم
طنابی که آن سرش به جایی وصل نیست
این را هم میدانیم، اما کسی نمیخواهد باور کند
دوباره سیگار روشن میکنم
آنقدر سیگار میکشم و میکشم که من و پاکت سیگارم هر دو تهی و خالی به خانه میرسیم
او خالی از سیگار
من خالی از زندگی ..
به وقت ۵/۵/۶