امروزِ من سهم تو شد.
مثل همان روز که ماهی نارنجی رنگ را نوشتم. بیدار شدم و بی آنکه بخواهم تمام لحظه هایم بوی تو را گرفت
به دیوار نگاه کردم و همه آن روزها زنده شدند، به سازم و به فندکم که دیگر پیرتر از من بنظر میرسند و ناخواسته مسافر سفری شدم که جادهاش هزاران بار مرا کشته اما نمیرانده بود.
دروغ نگویم بی دلیل هم نبود این سفر، امروز بسیار اتفاقی بدون آنکه بخواهم عکس تو را دیدم. تو مقابل دریا ایستاده بودی و دریا با تمام عظمت خود غرق چشمان تو شده بود، اما این میان دیدن تن ظریف تو که نحیف تر از قبل بنظر میآمد جانم را فشرد و روزم را تلخ کرد. کمی لاغرتر بنظر میرسی.
نمیتوانم به سراغت بیایم و همین ماجرا را سخت کرده وگرنه به چَشم برهم زدنی خود را به تو میرساندم و از تو سراغ آن غصه ای را میگرفتم که جامه اندوه بر تن تو پوشانده و جهان را صرف از بین بردنش میکردم.
دیدن عکس تو کافی بود برای اینکه درهای غم به رویم باز شود و من باز با وجود همه تلاش هایم مهمان زمان شدم تا به لحظه اولین دیدار برگردم. به آنجا که من و تو هر دو بی آنکه بدانیم پشت یک در منتظر هم بودیم.
من میان هیاهوی آنجا به دنبال تو میگشتم و تو نیز میخواستی بیایی که چشمان مرا از دیدن آن همه مزاحم نجات دهی و به خودت برسانی و امان امان از همان موقع که در را باز کردی و چشمانم به تو گره خورد
من بارها خودم را لعنت کردم که به دیدار تو آمدم بارها بر سر خودم فریاد زدم که کاش پایت شکسته بود و نمیرفتی.
راستش من هرگز برای اندوهی که از نبودن تو به قلبم رسید آماده نبوده و نیستم.
جوانک ساده لوحی بودم که درگیر دست و پا زدن و تقلا برای زنده ماندن بود و عشق برایش زود بود که ناگهان تو را دید و تمام سهم خودش از عشق در این زندگی پر درد را با تو تجربه کرد.
اعتراف میکنم که همه خوشی و لحظه های دلانگیزم همان روزهای اندکی بود که به نگاه کردنِ تو گذشت. نگاه کردن به تو وقتی که سیگار میکشیدی و آن سیگار از قرار گرفتن بین دو انگشت ظریف تو نهایت خوشبختی را تجربه میکرد و با لذت میسوخت، و نگاه کردن به تو زمانی که مشغول کتاب خواندن بودی و نگاه کردن به تو وقتی با ذوق از چیزی حرف میزدی و نگاه به تو زمانی که خواب بودی ..
من شاد بودم و گمان میبردم که این شادی پایان نمییابد، مثل همان روزی که روی نیمکتی بین درختان نشسته بودیم، نمیدانم تو متوجه شدی یا نه ولی من مدت طولانی ای را فارغ از جهان به تو زل زده بودم، تو میخندیدی و من محو آن همه زیبایی بودم که در تو جا خوش کرده بود.
سرم را بالا گرفتم و به خدا نگاه کردم، به او گفتم دیگر هیچ از این زندگی نمیخواهم، گفتم که فقط تو را برای من بگذارد و دیگر سهم من از این زندگی تمام، اما انگار خواسته زیادی بود.
همان روز هم بود که به سراغ مادرم رفتم، کنار سجاده اش نشستم و سر از سجده که برداشت تمام جسارت و شجاعت خود را در صدایم جمع کردم و از تو حرف زدم.
به او گفتم مدتیست دلم گرفتار دخترکی شده که برایم با همه دنیا فرق دارد. نگاهم کرد و لبخند زد اما من غم را پشت آن لبخند میدیدم. انگار حس ششم مادرانهاش به او از پایان خبر داده بود و میدانست قرار است چگونه رهایم کنی
همه چیز را برایش گفتم. به او گفتم وقتی کنار تو قدم برمیدارم برای فتح جهان چیزی کم ندارم، گفتم که چطور تمام جانم در چشمانم جمع میشود تا با همه وجود تو را نگاه کنم و یقین دارم که به عشق رسیده ام و در آخر به او گفتم
حالا که ریشه های عشق در جانم رسوخ کرده، حالا که دلم با بودنت انس گرفته دلم میخواهد بودنت دائمی باشد. دائمی به معنای اینکه آنقدر باشی و بخندی تا جانم به روحت پیوند بخورد، تا بعد از مرگم هم از خاک مزارم بوی عشق تو بلند شود.
به او گفتم که میخواهم یک روز ِ خیلی زود به سراغت بیایم، در چشمانت زل بزنم و از تو بپرسم آیا برای زیستن و ادامه زندگی قلب مرا میپذیری؟ آیا حاضری باقی عمرت را در قلب من نفس بکشی؟
و او که انگار تمام تلاشش را میکرد تا در آن لحظه مادری تمام عیار باشد فقط نگاهم میکرد، به صورتم دست کشید و برایم خوشحال شد، آن روز چیز زیادی نگفت ولی از آن به بعد نگاهش به من فرق کرده بود، انگار از جنگی که در آن فاتح بودم برگشتهام. من انعکاس غرور خودم را در چشمان مادرم میدیدم
من در آینه مردی شده بودم که تمام جهان برای ایستادن مقابلش کافی نبود و هیچ شباهتی به پسرک مدتی قبل نداشت
تمام تلخیها فرار کرده بودند چون همه قلبم را عشق تو گرفته بود و دیگر هیچ چیز معمولی بنظر نمیرسید، حتی زندگی. اصلا شبیه حالا نبود، آن روزها دنیا برای قدم هایم کوچک و حقیر بنظر میرسید
اما؛ تو نماندی.
تو عزم رفتن کردی، به من گفتی برایت کافی نیستم و وقتی این را گفتی چشمانت مثل قبل نبود. ذوق همیشه را در نگاهت پیدا نکردم و فرو ریختم.
تمام احساسم به تو را در نگاهم جمع کردم تا شاید پایبندت کند اما تو کوله بارت را بسته بودی.
تو به قلبم کوچ نکرده بودی، من فکر میکردم آمدی که بمانی ولی نه! کوله ی احساست برای ماندن کوچک بود، تو فقط یک مسافر بودی.
یکی از روزهای پاییز بود من دستانم یخ زده بود منتظر بودم تا مثل همیشه با دو دستت دستانم را بگیری و با گرمای نفسهایت گرمشان کنی اما نه.
به تو گفتم این جهان بدون تو مرا در خودش میبلعد، بمان و نجاتم بده اما تو انگار تنها چیزی که میخواستی رفتن بود
گفتم بعد از تو چیزی قلبم را به وجد نمیآورد اما تو گفتی روزی که خیلی دور نیست همه چیز را فراموش میکنم و به دنیای قبل از تو برمیگردم و گفتی عشق در این مدت کم جان نمیگیرد.
تمام روزهای بعد تو صرف این شد که آنچه بشوم که لایق تو هست با آنکه دیگر نبودی تا مرا انتخاب کنی، به همه چیزی که موفقیت اسم دارد رسیدم اما این ذرهای برایم جذابیت ندارد
این دوست داشتن تو بود که مرا به ابدیت نزدیک میکرد، من پر شده بودم از تو و ذهنم به فکر کردن به هرچیزی جز این دل نمیداد و نمیدهد
من همه اینها را به تو گفتم اما گوش تو انگار با صدایم غریبه بود و در نهایت رفتی، رفتی و من ماندم و پاییز ..
از آن به بعد دیگر مقاومت نکردم و گذاشتم زندگی بر جانم بتازد و تنهایی را حصار دور روحم کند، من شکست خورده بودم.
نمیخواستم قبول کنم که تو قسمت من نیستی اما دنیا همه تلاشش را کرد تا این را به من نشان دهد
من بعد از تو دیگر ننوشتم، ننواختم و نخواندم
آخرین روز عمر سازم هم همان روزی بود که تو آن را در دست گرفته بودی
تو همه چیز را با خودت بردی، حتی ذوق شعرهایم را
و من جایی میان بودن و نبودن گیر کردم
تو را دیدم که برق در چشمانت سهم دیگری شده بود، من تو را با او دیدم
دلم میخواست همانجا پایان دنیا باشد و من تمام شوم اما زور دنیا بیشتر بود و مرا محکوم کرده بود به دیدن تو با دیگری
من بعد آن روز دیگر در آینه به خودم نگاه نکردم
شرمنده بودم از تمام رویاهایی که به باد رفته بود، شرمنده بودم از اینکه برای تو کافی نبود و نتوانسته بود تو را نگه دارد، من دیگر نتوانستم در چشمان خودم نگاه کنم
اما خودمانیم حالا که سالها گذشته خودم را که بدون تو میبینم هیچ ارزش ماندن ندارد
میدانی چه چیزی زندگی را برایم سخت کرده؟
من هنوز هم تو را چشم در راهم
و بی آنکه بدانی میخوانمت
و بی آنکه بخواهی میپرستمت
و این هرگز تمام نخواهد شد
با اینکه میدانم تو فراتر از رویایی و دست نیافتنی تر
گاهی با خودم میگویم شاید نمیدانی !
شاید نمیدانی چگونه هنوز قلبم برایت بیقرار است، شاید اگر میدانستی برمیگشتی مگر نه؟
روزی از مادرم پرسیدم اگر تو برای من نبودی پس این زندگی چرا مرا به قمار سر تو کشاند؟ او به من گفت تو هرگز قرار نبوده بمانی، گفت روزی عشق دوباره به سراغم می آید، گفت نباید منتظر تو بمانم.
او هم باور نداشت که تو همه سهم من بودی و مثل تو گمان میکرد حسی زودگذر بوده که از سرم میرود اما نبود
نبود و من دیگر این زندگی را نمیخواستم، پس عطایش را به لقایش بخشیدم
چون من این زندگی را، تمام آنچه که میرقصاند تا روزها جذابتر بنظر برسند را
یعنی تمام آنچه که دارم و همه آن چیزی که از دور نهایت موفقیت دیده میشود را نمیخواهم
این زندگیِ قشنگِ دلربایِ مبهوت کنندهِ فریبنده را دیگر نمیخواهم
شاید اگر بودی میپرسیدی پس چرا و چگونه ادامه میدهم
به جبر
به جبر
به جبر ...