آدمِ تنها

مدتهاست دلم می‌خواهد بنویسم؛ طولانی، عمیق

ولی جوهر قلمم مثل سنگ شده

دلم میخواهد کسی را مقابل خودم تصور کنم و از ابتدا همه چیز را برایش بگویم

از روزهایی که به تلاش برای زنده ماندن میگذرد

فقط برای زنده ماندن، نه برای خوش گذراندن ایام

روزهایی که به خستگی روحم نگاه نمیکنم و به تاخت دنبال زندگی می‌دوم

می‌دوم ولی بی هدف

شاید رسیدن دیگر برایم به قشنگی سابق نباشد

شاید اصلا دیگر دلم شوقی برای رسیدن هم نداشته باشد

اما از یکجا ماندن که بهتر است؟

دروغ نگویم این دویدن دنبال چیزهایی که میدانم هرگز قرار نیست به آنها برسم تنها چیزیست که برایم مانده

و شاید تنها چیزی که بلدم

البته که گاهی دلم میخواهد خودم را از تمام شلوغی ها نجات بدهم و گوشه‌ای نفس بگیرم

اما میترسم اگر ذهنم خالی باشد قرار است چطور تنهایی با خیال‌های بی‌رحم بجنگد؟

پس می‌دوم که ذهنم گیر افکارم نیافتد

خلاصه به او می‌گفتم که چه تکرار تلخ جالبی‌ست

من می‌دوم و افکارم هم کم نمی‌آورند

نمیدانم شاید هم اگر حوصله اش بود به قهوه یونانی مهمانش میکردم

اما مسئله این است که حوصله هیچ کدامش نیست

نه نوشتن، نه قهوه درست کردن

نه حوصله آدمیزاد !

البته اینکه آن آدم نیست هم شاید بی تأثیر نباشد

اما اگر بود هم خودم را به خواب میزدم

میخوابیدم تا خسته شود و برود

خاصیت نیازمندی ها این است

تا یک جایی آدم میخواهد

از یک جایی به بعد حتی اگر به دستش هم بدهند پس میزند

نه به این معنا که دیگر احتیاجی به آن ندارد

چون دیگر از وقتش گذشته

بخاطر همین است که میگویم خودم را به خواب میزدم

بعد هم

شاید اصلا دیگر بیدار نشدم و بعدی نبود

هیچ بعید نیست ...

بگذار خوش خیال باشیم‌.