آدمی همیشه در حال گذشتن بوده، یا از خودش یا از دیگران. گذر کردن هنرِ آدمی است. چون فصلها، که یکی پس از دیگری میآیند و میروند. در این گذرهایی که ناخواسته یا خواسته پا میگذارد، دادههایی به او واگذار میشود، چون درختی که ریشه دوانده، شاخه میدهد. و چقدر آدمی مانند درخت است.
بعضی از شاخهها پر از برگاند و برخی فقط دو سه برگ نحیف دارند چرا که یا ما بیشتر نماندیم در آن گذر یا دیگری نمانده. گاه میوههای سالم و آبدار میچینیم و گاه میوهای خشکیده و لاجون از شاخه میافتند. به هر حال لحظههایی هم بوده که هرس کردیم خودمان را، شاخههایی را که عزیز میداشتیم و با چنگ و دندان نگهشان داشتیم ولی... هرسشان کردیم، چرا که هرس نکردن، ذره ذره خشکمان میکند. درد میکشیم اما دوباره جان میگیریم و سبز میشویم.
اینکه در آخر چه میشود در پس این گذر کردنها، نمیدانم. اما میدانم تا جایی ادامه میدهیم که به آرامش برسیم.
خانم آلبالو