اونایی که از اول باهام بودن میدونن آدمی نیستم که سکوت کنم.
و سر هر موضوعی که بنظرم باید صداش برسه تو صفحه هم حرف زدم
اینبار با کرمان آمدم
نمیدانم چه کسی مقصر است من هم قاضی نیستم که مقصر اعلام کنم
اما غم دارم.
خیلی غم دارم.
غم برای آن پدربزرگ که نوه اش چشم به انتظارش مانده است.
غم برای آن کودک که در بغل مادر جان دادن مادر را دیده است.
غم برای آن پدر که برای کودکش گریه نمیکند تا همسرش کمی آرام شود.
گربه ی آریایی شهید داده است.
گربه ای که معلوم نیست چه کسی او را عزادار کرده است. معلوم نیست کشوری خارجی بوده است یا شخصی داخلی.
معلوم نیست هدف سیاسی بوده است یا برای یک خشم شخصی.
هیچی چیز معلوم نیست.
شاید هم معلوم باشد.
اما چه کسی میداند راست است یا نه؟
دیگر نمیتوانم بگریم،نمیدانم چه گویم،نمیدانم حسم را تبدیل به یک تنفر کنم،یا غمی به انتها
نمیدانم چگونه برای اون فرزند که هنوز معنی سیاست را نمیدانست بگریم.
نمیدانم
نمیدانم
نمیدانم
من نمیتوانم خون دهم،اما اگر میتوانی یک قطره هم بدهی کافیست،شاید جان یک پدربزرگ را نجات دادی که همسرش از نگاه کردن به آن در چشمانش دیگر اشکی برای ریختن ندارند
امیدوارم روزی برسد که هیچ خانواده ای از کودکش فقط یک کفش نداشته باشد و خود کودک باشد و هر لحظه بزرگ شدنش را ببنند
02/10/14_حادثه ی کرمان
