من تحت هیچ شرایطی انسان خوش بینی نیستم اما بد بین هم نیستم هر دو جبهه رو باهم میبینم و خب چیز مناسبی نیست.
اما این دفعه میخواهم خوشبین باشم نسبت به اینده،نسبت به زندگیم ، نسبت به درسم خوشبین باشم نسبت به آینده ای که هیچ وقت من رغمش نمیزدم آینده ای که از موقع ی به دنیا آمدنم دست من نبوده است، آینده ای که اگه یک کیلومتر آن ور تر بدنیا میآمدم همه چیزش فرق میکرد،اکثر انسان ها معتقدند آیندیشان از بدو ورودشان به این دنیا نوشته شده است،اما من این چنین فکر نمیکنم من حس میکنم کار های ما در ثانیه به ثانیه ی زندگیمان است که ایندمان را مینویسد شاید هم مانند اکثر تفکرات دیگرم اشتباه باشد،بگذریم
گاهی اوقات با خود فکر میکنم اگر آن طور که میخواستم نشود چه؟ اگه آخرش تلخ تمام شود چی؟ که بخش خوش بین وجودم برای دلداریم میگوید: اگر آن چیزی میخواستی بد تمام شد مطمین باش هنوز تمام نشده است چون آخر هر چیزی خوش است
و بخش بد بین وجودم به سخنان بخش خوش بین اضافه میکند آخر هرچیزی خوش است بجز شاهنامه!
