شاید من "آبی" ام
نه آنقدری روشن
که آسمان باشم
نه آنقدری عمیق
که دریا
فقط رنگیام
که روی دیوار اتاقهای بیمهمان
سالهاست
پاک نمیشود
و هر وقت
کسی دوستم نداشت
گفت:
“رنگ تو
به دلم نمینشست

یا شاید من "زرد" ام
نه آنقدری گرم که خورشید باشم
نه آنقدری زیبا که آفتاب گردان
و هروقت بعد از آنکه گرمشان کردم
بهم گفتند چشمان را میزند

شاید من "قرمز"ام
نه آنقدری عاشق که رز باشم
نه آنقدر شگفت انگیز که کفشدوزک
منِ قرمز هیچ وقت برای رنگ دیوار ها مناسب نبوده ام

شاید من " سبز"ام
نه آنقدری سرزننده که برگ درخت باشم
نه آنقدری شاداب که پوست گردو
سبز ام و هیچ وقت رنگی نبوده ام
که مرا بفهمند
فقط رنگی بودم که موقع ی تجدید خاطره
دیوار های مغزشان را سبز کرده ام
آخر من رنگی قدیمی ام

پ.ن: قبلا هم گفتم جدیدا متن های داغون مینویسم.