درختان فریاد های خود را در عطرشان خلاصه کرده بودند،قطره ها آن بیرون پشت پنجره داشتند بازی میکردند صدای پرنده کوچولویی که دنبال مادرش پرواز میکرد درست مثل همیشه روحم را ارام میکرد،برای اولین بار واقعا صدای ساعت برایم مبهم بود شاید چون نمیخواستم خودرا در زمان وقف کنم،وقف زمانی که همه از او هراس داشتند دقیقا همان کسانی که رفتند و ارزو ی زندگی کردن را به گور برده اند.آنها زندگی کرده بودند اما ان زندگی را که روحشان میخواست؟ ان زندگی که سرشار از علایق ان اشخاص بود. اما آن ها به چیزی که به آن ساعت میگویند زنجیر شده بودند زنجیر شده بودند تا بترسند به رویا ی روحشان برسند رویایی که ساخته شد تا واقعی شوند رویایی که برای خواطره شدن رویا شده بودند اما ترس آن انسان ها از ساعت،آنها را جنازه هایی مفقود در دریای حسرت کرده بود،ساعت با عقربه هایش در هر صدم ثانیه مارا به مرگ نزدیک تر میکند و ما فقط میترسیم که چه زمانی ان شیشه ی عمر در دستان ساعت شکسته شود،شیشه ی عمر یا من یا تو یا نزدیكانمان و ما فقط هراس داریم از شکسته شدنش،ایا ما میخواهیم اشتباهات حتی قبل خودمان را تکرار کنیم و رویا هایمان را خفه کنیم؟
سخت ترین انتخابات هم نتیجه اش یا مرگ است یا زندگی بیا زندگی را انتخاب کنیم که در آن تا شود برقصیم،رقص یا در دنیای مردگان یا در دنیای ادمیزاد ها
گذشته ها گذشته میروم به سوی سرنوشت _ویگن_
