در روزگاری دور،روزگاری که هرکس به دنبال شکر بود برای اضافه کردن به زندگی خود موجوداتی زندگی میکردند به اسم انسان،موجودی که به خودش جرئت آزار رساندن به طبیعت را داده بود،موجودی که با بی رحمی تمام سگ هایی که به قول آنها نجس بودند را میکشتند ولی همان سگ های به قول آنها نجس شرف داشتند به آن موجود های وحشی ،موجود هایی که کلمه ی حیوان را فحش کرده بودند نا آگاه از آن که اسم خودشان بدترین فحش در لغت نامه است.
آنها عقیده داشتند حیوانات برای رفع نیاز هایشان آفریده شده بودند،شاید حرفشان درست بوده است اما نوع کشتار آنها نوعی سلاخی بی رحمانه نوعی کشتار دست جمعی بود.
بی رحم بودند طوری که برای دینی که معلوم نبود درست است یا نه با تانک از جسد های زجر كشیده رد میشدند. آدمیزاد ها خرافاتی بودند در هر دوره ی زمانی به نوعی به یک مشت احمق باور میآوردند و بعدش افسوس کشیده شده را رنگ میزدند...
آن انسان ها باور داشتند اشرف مخلوقاتند،اشرف هایی که با پول خریداری میشدند با پول زیر سوگند خود میزند طوری که انگار هیچ وقت خبری نبوده است.
اما زمانی تاریخ ،انسان هارا گناهکار شناخت که وقتی یک دست جلوی یک انسان دیگر دراز شد با بی اعتنایی از بقلش رد شد،زمانی که یک انسان اعتماد انسان دیگری را از نیازمندان خراب کرد،زمانی که آن انسان ها انسانیت خود را با پول عوض کردند.

به ماند به یادگار برای زمانی که انسان یاد گرفت انسان باشد، به ماند برای زمانی که انسان انسان شد تا شاید یادش نرود چه بود و چه شد