روی شن های ساحل بی حرکت مانده ام،موج های دریا آرام آرام پاهایم را قلقلک میدهند و آب دریا که به سوی روشنی ماه کشیده میشود انعکاسی از من را به خود نشان میدهد،انعکاسی که هیچ وقت تو آن را ندیدی انعکاسی که ماند و ساخت و جنگید،شاید آن من،من بهتری باشد نه؟ نمیدانم اما یقین دارم دلم برایت تنگ است،دل تنگ تر بچه لاک پشتی که مادرش آن را بی دفاع در ساحل رها کرده است،انگشت های پایم که ساعت ها بی حرکت مانده اند را کمی به سختی تکان میدهم با آغوش باز به استقبال مرگ میروم،مرگی که از تو وفادار تر است،روزی نبودت را کابوس تلقی میکردم و حال نمیدانم حتی کجایی نمیدانم نفس میکشی؟ نمیدانم نمیدانم ها زندگی ام را پر کرده اند،آه عزیز من ما هر دو سوختیم،من در فراق عشق تو و تو در حرارت آن گلوله ستاره ای شدی ستاره ای که حال روی زمین روی شن ها درحالی که به آرامی بدنم سرد میشود به آن خیره شدم و با صدای عاجزم ازت میپرسم ارزشش را داشت؟ بروی؟ بجنگی و من را اینجا بی پناه رها کنی،شاید هم این آزمون وفاداریت بود تا ببینی من بعد از رفتنت دنبالت میام؟ و غافل از آن بودی که من حتی تورا در آسمان بی کران هم تنها نمیگذارم ستاره ی پر نور من،گاهی با خود فکر میکنم اوضاع بقیه هم همین است؟ گمان نکنم کسی دلتنگی همانند من تجربه کرده باشد،قطره اشکم روی شن ها میریزد به آسمان برای بار آخر نگاه میکنم و به آن فکر خاطراتی فکر میکنم که امشب میخواهم برایت تعریف کنم.
