سفر و ما
ما تنها بودیم و سفر در راه. ما دنبال راه بودیم و سفر پی مراد.
ما، سفر و مراد فاصله را دریافتیم. ما و سفر شدیم مسافر در پی مراد. مانند گل ستاره‌ای که شده دچار آفتاب. مسافر هم دچار عشق شد. عشقی بی‌پایان.
عشاق عشق را می‌دانند. مسافر هم آشناست. مسافر عاشق مقصد است و مراد در آن.
راه سفر دو شانه داشت. مقصد هم در ته آن. نقطه‌ای دیدیم در دورتر از دوردستها نقطه‌ای که پیوند دو شانه بود و آشکار.
ما گفتیم: نقطه کجاست؟
سفر گفت: هیچ کجا!
سوار بر کشتی سفر، مانند نیلوفری سوار بر موج ریز دریا، مسافر بی‌قرار شد. بی‌قراره نقطه شد. بی‌قرار مرادی در آن.
باد وزید، بادی سرد از دل دریا، باد باردار بود. بارش، حزن بود که فارغ شد بر ما!
دریا طوفان شد و کشتی ویران. ولی باد وزید بی‌پایان. مسافر چشم دوخت به دورتر از دوردستها. نقطه نبود! سرابی بود در دریا.
تکرار شد این سراب، در دریا و بیابان، حال این عشق است که می‌گوید بی‌پایان.
