برق وزه شغالها امانمان را بریده بود. گروهی به یکدیگر چسبیده بودیم که بقچه ترسمان را به کمک هم ببندیم. دلمان قرص بود به هوکا سگ چوپان. هوکا درشت بود و باتجربه. مادرم تعریف میکرد بعد از پارهپاره شدن اجدادمان به دست گروه جوان شغالها به سرکردگی گرگ پیر که پنج سال پیش اتفاق افتاد. کدخدا اکبر هوکا را از روستای بغلی خرید و به مشدحسن داد.
عسلی بدجور میلرزید و از ترس در آخور ادرار کرد. با وجود اینکه خودم هم از ترس مدام پابه پا میشدم ولی برای دلداری دیگران یکی یکی بهشان نزدیک میشدم و صحبت میکردم که آرام شوند.
خودم را به عسلی چسباندم.
امروز صبح مهر عسلی به دل مشدحسن خیرخواه و نگاهبان دلسوز گله افتاده بود و او را از دست پشمهای مزاحمش خلاص کرده بود. گفتم:
- دیدی نگهبان بهشتمون امروز چطور کمکت کرد. نترس اون همیشه مواظب ماست و نمیذاره به هیچ کدوممون آسیب برسه.
عسلی سرش را تکان داد ولی همچنان میلرزید و گفت:
- مادرم قبل از اینکه مشدحسن به بهشت بفرستتش بهم گفت نگران هیچچی نباشم.
- آره عسلی. اون یکی یکی به نوبت ما رو میبره بهشت مگه مادرت نگفته بهت چطور یه بار از دندونای گرگ پیر بیرون کشیدش؟ برای همون بود که لنگ میزد دیگه
چشمان عسلی پر از اشک شد و گفت:
- بعد از اون حمله همیشه درد داشت ولی مطمئن بود که مشدحسن درهای بهشت رو براش باز میکنه و هفته پیش قطار بهشت سوارش کرد.
- شنیدم نوبتهامون با یه نور نقرهای مشخص میشه. مشدحسن انتخاب میکنه میبره به پیشواز بهشت. اگه نور نقرهای تاییدمون کنه درهای بهشت و برامون باز میکنن
صحبتهایم کارساز بودند و لرزشهای عضلات عسلی قطع شده بودند. با خودم گفتم《 تا مشدحسن و هوکا را داریم نباید بترسیم 》
صدای شلیک تفنگی آمد و فهمیدم که نگهبان بهشتمون مثل همیشه نجاتمون داده و با شلیک و پارسهای هوکا ما رو از گزند شغلها نجات داده. 《 خدایا به مشدحسن خیر و سلامتی بده. برای وجودش شکرت میکنم خدایا》
صداها قطع شدند و من توانستم کمی بخوابم.
صبح با جمب و جوش گله بیدار شدم و دیدم مشد حسن آب برایم گذاشته و علوفه مخصوص بهشتی برام ریخته. از خوشحالی در پوستم نمیگنجیدم. 《 خدایا دعاهام رو مستجاب کردی و درهای بهشت رو داری برام باز میکنی. شکرت خدا شکر که نمک و آب و علوفه بهشتی را نسیبم کردی. شکرت خدایا...》
بعضی از دوستهایم نزدیک میشدند و خوشحالیشان را برایم ابراز میکردند. سرشان را به نمک بهشتیم میمالیدن که بهشت هرچه زودتر نسیب آنها نیز شود. من هم از غرور و خوشی هر چه میتوانستم نمک و آب بیشتری میخوردم که حسابی منتخب بودنم را به رخ دوستانم بکشم.
بعد از آن، مرا سوار قطار آبی بهشت کردند و بعد از یک هواخوری جانانه، به میعادگاه عاشقان بهشت بردند. خیلی طول نکشید تا برق نقرهای را دیدم. فهمیدم که انتخابم قطعی ست و دیگر از دندانهای تیز و وحشی شغلها برای همیشه در امان میمانم.
پایان
آ.آلاناکیان